Η φιλοσοφική προβληματική του Δημητρίου-Δανιήλ Φιλιππίδη : στην ευρυχωρία του νεοελληνικού και ευρωπαϊκού διαφωτισμού - Καραφύλλης, Γρηγόρης, 1950- (Βάνιας, 1993)
Ο ιερομόναχος Δημήτριος-Δανιήλ Φιλιππίδης αποτελεί υποδειγματική περίπτωση λογίου πού υπερβαίνει τις συμβατικές δεσμεύσεις και τις σχηματικές απαγορεύσεις της εποχής του, αποδυόμενος στο σύνολο γνωσιακό ταξίδι. Διαφωτιστής ως το τέλος της ζωής του, δεν περιορίστηκε μόνο στο πλαίσιο των τυπικών αρχών του γαλλικού Διαφωτισμού, αλλά το υπερέβη με την πρόσληψη και της γερμανικής παραμέτρου της Aufklarung. Χωρίς να απέχει από το εθνικό προσκλητήριο, δεν έγινε επαγγελματίας εθνοπατέρας, αλλά έδινε παγκοσμιότητα στους σκοπούς της γνώσης και της συγγραφής. Σκληρός κριτής των θρησκευτικών και εκκλησιαστικών πραγμάτων, δεν υιοθέτησε το δίλημμα Διαφωτισμός ή Ορθοδοξία, αλλά ακολούθησε και πρόβαλε τον πρώτο χωρίς να απορρίψει τη δεύτερη. Μαθητής των αισθησιοκρατικών αρχών του Condillac, ανακάλυψε στη συνέχεια τη σπουδαιότητα της λοκιανής φιλοσοφίας και στο τέλος το βάθος της καντιανής κριτικής. Οι προβληματισμοί αυτοί τον οδήγησαν στο εγχείρημα της συγγραφής μιας γενικής φιλοσοφικής σύνθεσης, που έμεινε όμως ανολοκλήρωτη. Δίνοντας αρχικά ένα θαυμάσιο συγγραφικό δείγμα της φυσικής γλώσσας, επεχείρησε κατόπιν τη γενική γλωσσική κωδικοποίηση, που, κατά τη γνώμη του, θα μπορούσε να ισχύσει ως σταθερός κανόνας για τη λεγόμενη φιλοσοφική γλώσσα. Καταδίκασε με αυστηρότητα το σχολαστικισμό και την αυθεντία, αλλά παράλληλα δεν παρέλειψε να επανατονίσει τη φιλοσοφική μεγαλοφυΐα του Αριστοτέλη, τον όποιο και αποκαλεί "καύχημα της Ελλάδος". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)