Σαπφώ - Daudet, Alphonse, 1840-1897 (Οι Κλασικοί, 2005)
Η νύχτα είναι γλυκιά, όλο χάδια· απ' αυτές που προκαλούν στο δέρμα ακαθόριστα ρίγη... Ανάμεσα στις τριανταφυλλιές, το θρόισμα των υφασμάτων, τα γέλια, τους στεναγμούς και τα χιλιάδες φώτα, η γιορτή αστραποβολά. Πίσω από τα ολάνθιστα φυτά, ο Ζαν Γκοσέν, ένας ξανθός νεαρός με όψη ηλιοκαμένη από το φως του Νότου, παρατηρεί τους χορευτές... Νιώθει χαμένος μέσα στο παρδαλό πλήθος από Παριζιάνους ζωγράφους και γλύπτες... Η μουσική, τ' αρώματα, τα γυμνά μπράτσα στην αρχή τον τρομάζουν, στη συνέχεια όμως τον μεθούν. Άξαφνα, βρίσκεται στο πλάι της. Η Σαπφώ! Όμορφη, μυστηριώδης, αισθησιακή. Τον παρασύρει, κι αυτός την ακολουθεί. Ο έρωτας αναλαμβάνει τα υπόλοιπα... Ο έρωτας, αυτό το τόσο πολύτιμο και τόσο τερπνό δηλητήριο που, όταν σταλάξει με μαεστρία στην ψυχή, διεισδύει μέσα της και τη διαβρώνει ώς τα τρίσβαθά της...