Το αίνιγμα του κακού - Γιανναράς, Χρήστος, 1935- (Ίκαρος, 2008)
Η λογική της φύσης δεν ξεχωρίζει ποιότητες: Ο σεισμός, η αρρώστια, η φωτιά, η πλημμύρα αφανίζουν τους ανθρώπους το ίδιο όπως αφανίζουν και τα άλογα ζώα - χωρίς διάκριση. Η φθορά, ο πόνος, ο πανικός, ο θάνατος είναι συνθήκες της ύπαρξης ίδιες για τον Αριστοτέλη και για το σκύλο του, αδιαφοροποίητες για τον Γκάντι και για τον Χίτλερ, για τον Μότσαρτ και για τον Ηρόστρατο. - Γιατί; - Πως συμβιβάζεται (και συνυπάρχει) αυτή η αλογία με τη θαυμαστή λογικότητα (σοφία και κάλλος) της φύσης; - Γιατί η μόνη συνείδηση του σύμπαντος, η δημιουργική μοναδικότητα κάθε ανθρώπου, να είναι δεδομένο προκλητικά αμελητέο στη μηχανιστική λειτουργικότητα της φύσης; - Και γιατί το μίσος, η τυφλή πλεονεξία, ο σαδισμός, το έγκλημα να πηγάζουν από τη φύση, να έχουν ρίζες στη βιοδομή του ανθρώπου; - Γιατί να μην υπάρχει πρόνοια της φύσης, σέβας εμπράγματο, για την ιδιοφυία, την αγιότητα, το δημιουργικό τάλαντο; Το αίνιγμα του κακού διατρέχει τους αιώνες αναπάντητο. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)