Ελληνική κιβωτός - Ανδρόνικος, Μανόλης, 1919-1992 (Σκέψεις, χρόνος και δημιουργοί, 1994)
Δεν κερδίζεις τη ζωή με παζαρέματα και βολέματα. Και αν την κερδίσεις, μια τέτοια ζωή είναι ανάξια. Γι' αυτό, "το μεγάλο ναι και το μεγάλο όχι" του καβαφικού λόγου δεν είναι λέξεις κενές, ικανές να ικανοποιήσουν μονάχα αισθητικές ή διανοητικές ανησυχίες. Αποτελούν κρίση αποτελεσματική και βαρυσήμαντη. Η διπλωματία μπορεί να έχει δική της, χρήσιμη, γλώσσα, σπάνια όμως κατορθώνει να δηλώσει απερίφραστα τις αποφάσεις των λαών και ακόμη πιο σπανιότερα να τις υποκαταστήσει στη δυναμική της ιστορίας. Σε στιγμές κρίσιμες η εθνική απόφαση εκφράζεται με τον υπεύθυνο πολιτικό λόγο, καθώς αυτός ανακλά πυκνωμένα τη βούληση, ρητή ή λανθάνουσα, του λαού. Κάποτε μάλιστα ο πολιτικός λόγος καταλύει ληθαργικές καταστάσεις και διεγείρει υπνωμένες συνειδήσεις, επαναφέροντας σε εγρήγορση τη συλλογική εθνική ευθύνη, που ναρκώνεται από τις ευημεριστικές διαθέσεις του ατόμου. Θέλω να πω απλά και ίσια πως, όταν κάποτε ξεχνιέται το εθνικό χρέος ή συνθηκολογούν οι άνθρωποι μέσα στην καλοπέραση από το φόβο μήπως τη χάσουν, ο εγερτήριος λόγος αποτελεί εθνική επιταγή.