Φωτογραφία και προπαγάνδα : μονάδες προπαγάνδας του Γερμανικού στρατού 1939-1945 - Ξανθάκης, Αλκίνοος Ξ., 1945- (Μίλητος, 2012)
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του 1945, δύο μήνες σχεδόν πριν από τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν φυσικό, κατά την επόμενη δεκαετία, η ιστορία του και οι συνέπειές του να κυριαρχούν στα ΜΜΕ και να μονοπωλούν το ενδιαφέρον του κοινού. Το 1956, πήγαινα θυμάμαι στην Ε' Δημοτικού, άρχισα να ασχολούμαι κι εγώ με το θέμα αυτό. Δεν πιστεύω πως είχα επηρεαστεί από αυτά που έβλεπα ή άκουγα την εποχή που ο πόλεμος βρισκόταν στο επίκεντρο των συζητήσεων, αφού τότε ήμουν ακόμα πολύ μικρός. Μέχρι σήμερα, πάντως, δεν έχω καταφέρει να δώσω μια λογική εξήγηση γι' αυτό το ιδιαίτερο και μάλλον περίεργο ενδιαφέρον που με άγνωστο τρόπο είχα αναπτύξει. Όπως και να έχει όμως, στην ηλικία των έντεκα ετών, όταν οι συμμαθητές μου έπαιζαν μπάλα ή πόλεμο με στρατιωτάκια, εγώ είχα αρχίσει τις πρώτες μου "έρευνες" για τον πραγματικό πόλεμο. [...] Το 1981, ύστερα από έρευνες πέντε ετών, κυκλοφόρησε το βιβλίο μου "Ιστορία της Ελληνικής Φωτογραφίας 1839-1960", το οποίο τον ίδιο χρόνο απέσπασε τον Έπαινο της Ακαδημίας Αθηνών. Σταδιακά ο πόλεμος άρχισε τώρα να με ενδιαφέρει ξανά - μέσα από τη ματιά του ιστορικού της φωτογραφίας αυτή τη φορά. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος καταγράφηκε σε φιλμ και φωτογραφίες περισσότερο από κάθε άλλη ένοπλη σύγκρουση, απ' όλες τις αντιμαχόμενες πλευρές. Όμως η πιο οργανωμένη και συστηματική καταγραφή του έγινε από τους Γερμανούς, όχι μόνο με τους στρατιωτικούς φωτογράφους τους, αλλά και με τους κινηματογραφιστές, τους ανταποκριτές, τους ηχολήπτες, ακόμα και με τους στρατιωτικούς ζωγράφους τους. Όλοι αυτοί μαζί απάρτιζαν τις Μονάδες Προπαγάνδας, που δρούσαν οργανωμένα και ομαδικά στο μέτωπο και στα μετόπισθεν. Εκείνο που κάνει τους συγκεκριμένους ανθρώπους ιδιαίτερους είναι το γεγονός ότι όλοι, εκτός από την όποια άλλη ιδιότητα κατείχαν, ήταν παράλληλα μάχιμοι στρατιώτες, ικανότατοι και αποτελεσματικοί. Οι στρατιωτικοί φωτογράφοι γενικότερα, ανεξάρτητα από την πλευρά των αντιμαχομένων όπου ανήκαν, με κίνδυνο της ζωής τους κατέγραψαν ουσιαστικά την ιστορία του μεγάλου αυτού πολέμου, δείχνοντας πίστη και φανατισμό -υπερβολικό πολλές φορές- υπέρ της χώρας την οποία υπηρετούσαν. Ένα όμως είναι βέβαιο, σε σύγκριση με τα επόμενα μεταπολεμικά χρόνια: Δεν υπήρχε στις προθέσεις τους καμιά επιθυμία για αποκόμιση υλικού κέρδους, φήμης ή προσωπικής προβολής.