Καίγε - Αποστολίδης, Ρένος Ηρ., 1924-2004 (Τα Νέα Ελληνικά, 1982)
Τελείως ελεύθερα -κι ανέμελα- τυπώνω, δηλαδή καθαρογράφω, καθώς κακοσυνήθισα -πες από μαθητική ευσυνειδησία, ή κι αφέλεια (πως τάχα...)- ό,τι δε βρίσκω κι ολότελ' απορρίψιμο απ' αναπόφευχτα κατά καιρούς γραφτά μου. Δε συστηματοποίησα και ποτέ μου όσα βούιζαν μέσα μου, ή με συντρόφευαν - υποσχολιάζοντας, σαρκάζοντας, ειρωνευόμενα ή ανατινάζοντας (κατά τ' αντίστροφ' άξαφνα κέφια μου πάντα ή οργές μου) τις στιγμές μου κι ό,τι ένιωθα ή σκεφτόμουνα ή έκανα, μαρσάροντας τόσα χρόνια στη ζωή μου. Άλλωστε, δεν τα παραπήρα και στα σοβαρά πολύ-πολύ τα γραφτά εν γένει: Έλα, τώρα! Γραφτά!.. Όσο "αίμα", τάχα, να τα πεις, κακά είν' τα ψέμματα! Πάλι μ' αίμα δεν τα παραβάλλεις; Δεν παραβάλλεις το αίμα με το μελάνι, παρά το μελάνι μ' αίμα!.. Ε, τσούς λοιπόν! Λιγώτερες υπερβολές οι "κουλτουριάρηδες" - μην ακούω τέτοια!.. Όχι και μεταξύ μας!.. [...] (Από την έκδοση)