Μνήμες της ρίζας : ποιήματα - Παπακωνσταντίνου, Δημήτρης (Ποίηση, 2020)
«Γεννήθηκες ελεύθερος», είπε ο άνεμος στα κλαδιά του πεύκου. «Να θυμάσαι τις εκτάσεις! Δεν είναι για σένα το λίγο. Είσαι άνθρωπος!» Εκείνος άκουγε μόνο. Έπειτα έδειξε με το χέρι τις ρίζες που ξεκινούσαν από τα πόδια του και χώνονταν στη γη. «Ναι, ήμουν άνθρωπος», είπε. «Τώρα όμως, δέντρο. Δε γίνεται να μην αγαπάς. Ωστόσο, όσον αγαπάς, τόσο οι ρίζες σου βαθαίνουν. Κανείς δεν μπορεί να το αποφύγει». Ο άνεμος γέλασε και τράνταξε τα κλαδιά. «Ξέρω», σφύριξε απαλά. «Μη νοιάζεσαι! Μ' αρέσει κι εμένα να περνάω τον καιρό μου στο δάσος»