Κόμμα αλλάζουμε, ομάδα ποτέ, ή, Όταν ο Μίκης Θεοδωράκης συνάντησε το ποδόσφαιρο - Γεωργάκης, Γιάννης Γ. (Ιανός, 2019)
Ο φίλαθλος πηγαίνει στο γήπεδο πρωτίστως για να χαρεί, να ξεδώσει, να διασκεδάσει, να συνομιλήσει, να θυμηθεί ή να ξεχάσει. Και μια ωραία παράσταση, είτε αυτή είναι μουσική είτε θεατρική, χορευτική ή αθλητική, παράγει πολιτισμό. "Η τελευταία ιερή παράσταση των καιρών μας", όπως ο Παζολίνι αποκαλούσε τα ποδοσφαιρικά ματς, δεν διαρκεί από το πρώτο έως το τριπλό σφύριγμα του διαιτητή. Συμπεριλαμβάνει, επίσης, την παρουσίαση των ομάδων, τη μουσική επένδυση, το τραγούδι της εξέδρας, το χειροκρότημα, τα έξυπνα συνθήματα, την πανδαισία των χρωμάτων, το πείραγμα της παρέας. Ο Έλληνας μουσικοσυνθέτης λάτρεψε το ποδόσφαιρο, όσο κι ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς, ο Αλμπέρ Καμί, ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι, ο Γεβγκένι Γεφτουσένκο, ο Μανόλης Αναγνωστάκης, η Μάγια Πλισέτσκαγια, ο Λουτσιάνο Παβαρότι, ο Χοσέ Καρέρας, ο Θάνος Μικρούτσικος. Όποτε οι επαγγελματικές, κοινωνικές και πολιτικές δραστηριότητές του το επέτρεπαν, αρεσκόταν να βλέπει ποδόσφαιρο. Απολάμβανε την ταχύτητα, τον ρυθμό, το απρόβλεπτο της κίνησης, τη μαγεία που εξέπεμπαν οι "ποιητές της μπάλας". Ταυτίστηκε με τους άσους των γηπέδων. Τους ενέπνευσε με τη μουσική του. Εισέπραττε ιδέες και δύναμη από το ταλέντο τους. Ο Μίκης Θεοδωράκης, το 2003, σε εκδήλωση με κορυφαίους Έλληνες ποδοσφαιριστές στο ξενοδοχείο "Χίλτον", δεν απέφυγε τη συγκίνηση. "Αν μου έλεγαν πως σήμερα θα έχω ένα γεύμα με τον Μπετόβεν, τον Σούμαν και τον Βάγκνερ, δεν θα χαιρόμουν όσο τώρα που βρίσκομαι μαζί σας", υπογράμμισε. Όταν, μάλιστα, κάθισε δίπλα στον ενενηνταδυάχρονο και αείμνηστο σήμερα Αχιλλέα Ανδριανόπουλο, αποκάλυψε ότι αυτός και τα τέσσερα αδέλφια του, που μεγαλούργησαν στη δεκαετία του 1930 με τη φανέλα του Ολυμπιακού και της ελληνικής εθνικής ομάδας, ήταν τα παιδικά του ινδάλματα.