Αν το φεγγάρι μου φέρει τύχη - Campanile, Achille, 1899-1977 (Αστάρτη, 1989)
Πάει καιρός που η κριτική συνειδητοποίησε ότι ο Καμπανίλε είναι ένας μεγάλος συγγραφέας. Εγώ, όμως, υποψιάζομαι πως πολλοί στρυφνοί αναγνώστες, ακόμα κι όταν παραδέχονται το γεγονός αυτό, τείνουν να σκεφτούν ότι ο Καμπανίλε είναι συγγραφέας παρά το ότι είναι χιουμορίστας. Σκέφτονται, με άλλα λόγια, ότι στον Καμπανίλε, ανάμεσα στο ένα και στο άλλο καλαμπούρι (που μπορεί κανείς ν' απολαύσει σε γαστρονομική κλίμακα) υπάρχουν και ωραίες σοβαρές σελίδες, και ότι ο συγγραφέας δένει το σύνολο με μια καθαρή και διαυγή, σχεδόν κλασική, γραφή.[...]πιστεύω ότι αν μελετήσει κανείς καλά τον Καμπανίλε, μπορεί να γράψει ένα καλό δοκίμιο για όλους, ή σχεδόν όλους, τους μηχανισμούς της κωμωδίας. [...] η αίσθηση του χιούμορ του Καμπανίλε κινείται κυκλικά: από ένα βασικό εύρημα πηγαίνουμε σε άλλα ευρήματα, και αντίστροφα. Σπάνια βρίσκει κανείς ένα απομονωμένο εύρημα (άρα δεν πρόκειται για γκαγκ τύπου "τούρτα στη φάτσα") αλλά υπάρχει μια κυκλική συνάρτηση των ευρημάτων. [...] Τι νόημα, όμως, έχει να συνοψίζεις τον Καμπανίλε; Βέβαια, επειδή το χιούμορ του είναι ένα χιούμορ συναρμολογήσιμο, μπορεί να συνοψιστεί χωρίς να χάσει την αποτελεσματικότητά του η καρδιά του κριτικού, όμως, δεν αντέχει να φανερώσει από πριν στον αναγνώστη τόσο εκπληκτικά ευρήματα.