Ποιήματα του Πωλ Ελυάρ - Eluard, Paul, 1895-1952 (Εκάτη, 1996)
«Το χρονικό μιας γνωριμίας»: Ο Πωλ Ελυάρ μπήκε στη ζωή μου πολύ νωρίς. Θα μπορούσα να πω, με τις πρώτες αναζητήσεις μου. Ήταν για μένα -όπως συνηθίζεται να λέγεται- ο αγαπημένος ποιητής, που άφησε πολλά σημάδια στην ποιητική μου ενηλικίωση. Οπωσδήποτε, ύστερα από την πρώτη υποκειμενική μαγεία και την καταβύθισή μου στα σπλάχνα μιας πρωτόγνωρης και εξαιρετικά γοητευτικής ποιητικής, η όρασή μου προσδιόρισε κι άλλες διαστάσεις μες στην αιωνιότητα κι η συγκίνηση μετατέθηκε σ' επαφές που της άρμοζαν, ανάλογα με περιοδικές διαθέσεις, και διαθλούσαν το φως ολόκληρου του ποιητικού λόγου μέσα στο χρόνο. Ήρθε, λοιπόν, μια στιγμή που η ποιοτική σύγκριση σε βάθος και σε πλάτος, ανάμεσα σε άλλες αγάπες, άγγιξε και τον Πωλ Ελυάρ. Με πολύ φόβο και πολύ πάθος πήρα το νυστέρι μου. Άρχισα να τον ρωτώ και να μη μου αποκρίνεται και, σιγά σιγά και ύπουλα, τον πλήγωνα ακόμα και στα πιο καίρια σημεία του ποιητικού του σώματος. Πρόδινα κάποιον παλιό εαυτό, τον εκμηδένιζα. Αποδεικνυόταν, δηλαδή, για μια ακόμη φορά, πως πνιγόμουνα. Ύστερα, στα μέρη εκείνα που σίγουρα επουλώνονταν, ξαναέσκυβα, κι οι εγχειρήσεις μου -όχι λίγες φορές- άφηναν απομεινάρια υγιέστατα, όλο ζωή. Μονάχα γι' αυτά, ο Πωλ Ελυάρ κέρδιζε τον τίτλο του ποιητή. Τέλος, ένιωσα πως ήταν για μένα μια ευγενική, όσο και φιλήδονη γυναίκα, που άφησε στην εφηβεία μου το άρωμα μιας μακρινής και ιδανικής αγάπης, σβησμένης τότε από τη δίψα που, το πρωτοεκδήλωμά της, αφορούσε στην παράδοση της σκυτάλης από τη μυθική Αρκαδία στον κόσμο του Πρόσπερου. Τώρα, ύστερα από καιρό, ξανασκύβοντας στις παλιές αγάπες, ξαναπήρα το νυστέρι μου. Ό,τι περίπου έχει απομείνει πια για μένα απ' το πολυσυζητημένο Θαύμα του μεσοπολέμου, Ελυάρ, βρίσκεται σε τούτο το βιβλίο. Νομίζω πως αν προχωρούσα παραπέρα, αν δηλαδή δεν ξέσχιζε το νυστέρι μου, θα ζημίωνα την ίδια την ποίησή του, από την άποψη ότι η απόδοσή μου θα ήταν χαμηλότερη από το οποιοδήποτε ύψος που βρίσκεται τώρα. [...] (Από τον πρόλογο του μεταφραστή)