Όλα πάνε ρολόι ή σχεδόν : μυθιστόρημα - Γκαλινίκη, Στυλιάνα 1968- (Μελάνι, 2009)
Η Αλγερία είχε ταξιδέψει σε πολλά μέρη του κόσμου. Αλλά ποτέ δεν έλεγε "πήγα εκεί, ήμουν αλλού, είδα εκείνο, δοκίμασα το άλλο". Το σπίτι ήταν γεμάτο αναμνηστικά από άλλους τόπους και από άλλους ανθρώπους. Όχι απαραίτητα κάτι σπουδαίο. "Τα πιο σπουδαία τα έχω εδώ" έλεγε στη Ρόρη, κι έδειχνε τα μάτια της. Η Αλγερία έλεγε ότι τους άλλους τόπους τούς έχουμε πάντα φυλαχτό. Κι ότι ακόμη και οι άνθρωποι είναι τόποι, πατρίδες ή στάσεις ανάπαυσης, μεθοριακοί σταθμοί, προορισμοί ή σημεία εκκίνησης. Δεν καταλάβαινε και πολλά η Ρόρη. Είχε μια μάνα με το όνομα χώρας της Βόρειας Αφρικής. Το ίδιο και οι θείοι και οι θείες της, τους οποίους δεν είχε δει ποτέ το παιδί, είχαν ονόματα τόπων: Αίτνα και Βενετία οι αδελφές της Αλγερίας, Όλυμπος και Περού οι αδελφοί της. [...] "Και πού είναι τώρα;" "Πολύ μακριά. Ο καθένας κι αλλού". "Κι εσύ γιατί ήρθες εδώ;" "Γιατί οι άνθρωποι είναι οι χώρες. Κι εσύ είσαι μια χώρα". "Δεν υπάρχει χώρα Ρόρη". "Υπάρχει, αλλά κανένας δεν την ανακάλυψε ακόμη".