Είχες πικρή γεύση θυμάμαι (Νέα ελληνική λογοτεχνία / Όστρια, 2017)
Αν κάποτε μου έλεγαν πως μέσα σε τόσο λίγα χρόνια, θα γινόταν τόσα πολλά…..θα ζούσα τόσα πολλά και τίποτα, μπορεί και να γελούσα. Κι όμως, έγιναν. Κι ακόμα γελάω. Πιο δυνατά από ποτέ. Για να σκεπάσω, να πνίξω το κλάμα, για να καταπιώ πιο εύκολα αυτή την πικρή γεύση στο στόμα που άφησες εσύ κι εσύ κι εσύ…..Όλοι όσοι πέρασαν από τη ζωή μου, οι τραγικές συμπτώσεις, η μοναξιά, το αίσθημα του ανεκπλήρωτου. Γελάω για όσα έζησα και κλαίω κρυφά για όσα καλά, δεν θα ζήσω. Μα υπάρχω ακόμα κι αν μπορείς μόνο, πάρε από τα χείλη μου αυτή την πικρή γεύση που ακόμα θυμάμαι….. Η ιστορία είναι αληθινή. Τα πρόσωπα υπαρκτά. Κι ελπίζω να με συγχωρήσουν γιατί είπα την αλήθεια. Την δική μου αλήθεια. Μακάρι να ήξερα και την δική τους. Θα την έγραφα. Έτσι απλά. Όπως απλά γίνονται όλα, όπως απλά, τα θυμάμαι…..