Η γλώσσα της σύγχρονης μουσικής - Mitchell, Donald, 1925- (Θεωρητικά κείμενα, 1977)
Ό Ντόναλντ Μίτσελ πιστεύει ότι οί νέοι τρόποι αίσθησης δημιουργούν τήν ανάγκη γιά νέα έκφραστικά μέσα’ ότι μιά περίοδος μπορεί νά παρουσιάσει μιά ένότητα αισθήματος, πού δίνει στό έργο τού συνθέτπ, τού ζωγράφου ή τού αρχιτέκτονα μιά φανερά κοινή γλώσσα. Τό σύγχρονο μουσικό κίνημα — καί ιδιαίτερα ή σημασία τού Σένμπεργκ καί τής σειραϊκής μεθόδου του — γίνεται άφετηριακό σημείο τού συγγραφέα. Κάνει πολλούς παραλληλισμούς άνάμεσα στήν παραγωγική έζέλιζπ τής μουσικής καί των σύγχρονων κινημάτων στή ζωγραφική καί τήν άρχιτεκτονική. Στό τελευταίο του κεφάλαιο έπι-χειρεί μιά έπισκόπηση τής έζέλιζης τού Στραβίνσκι καί ύποστηρίζει ότι μέσα άπό τίς διάφορες προσεγγίσεις τού συνθέτει στό πρόβλημα τής μελωδίας μπορούμε νά καταλάβουμε «γιά τί» μιλάει ή μουσική του. ’Ακριβώς σ’ αύτό τό ένδιαφέρον γιά τή μελωδία, ό Ντ. Μίτσελ διακρίνει μιά ένότητα πρακτικής πού συνδέει σημαντικά — ιδιαίτερα στή σειραϊκή τους φάση — τίς δύο μεγάλες μά καί άν-τίθετες φυσιογνωμίες τής μουσικής τού εικοστού αιώνα: τόν Σένμπεργκ καί τόν Στραβίνσκι. Κριτικές γιά τή δεύτερη έκδοση: «Τό στύλ τού Μίτσελ είναι πραγματικά άζιοθαύμαστο καί ή κριτική του βαθυστόχαστη. Choice.