Τζιυπριώτικα τραούδκια - Λιπέρτης, Δημήτρης Θ. 1866-1937 (Εκδόσεις Αιγαίον, 2015)
[...] Αγάπησε όσο ελάχιστοι τη διάλεκτο. Τη δούλεψε μια ζωή, την πλούτισε αξιοποιώντας λέξεις απ' όλες τις γωνιές της κυπριακής υπαίθρου. Ακόμη λύγισε τη φυσική δυσκαμψία της, μετατρέποντάς την σε πιο πλαστική και ρέ-ουσα και, τελικά, πιο ποιητική. Την προχώρησε πιο πέρα από κει που την άφησε ο Β. Μιχαη-λίδης. Την ανέβασε και ανέβηκε μαζί της. Επι-κρίθηκε για τις επεμβάσεις του στην «ανόθευτη» κυπριακή διάλεκτο και, πιο συγκεκριμένα, για τη «γλωσσική ξενηλασία» στη δική του ποίηση. Μα η απαλλαγή από ξένα στοιχεία είναι νοθεία; Εξάλλου στην εποχή του δεν είχε ακόμη ανακαλυφθεί η «πολυπολιτι-σμικότητα» και η «παγκοσμιοποίηση» (όχι μόνο της οικονομίας) που, στην απώτερη προοπτική τους στο χρόνο, είναι δυνατό να ισοπεδώσουν τα πάντα, με πρώτα-πρώτα θύματα τις μικρότερες εθνικές, πολιτισμικές, γλωσσικές κτλ. ομάδες. Το θέμα τελικά δεν είναι αν είναι «φτιαχτή», «τεχνητή» (που είναι), αλλά αν είναι γλώσσα ποιητική. Και μήπως τελικά μας ικανοποιεί η εδώ εξελισσόμενη «αγγλοκυ-πριακή»; Αυτά είναι ερωτήματα που πρέπει, κάποτε, να μάς απασχολήσουν σοβαρά. [...]