Η λαϊκή ζωγραφική στη Σιάτιστα : από τον ζωγραφικό διάκοσμο των αρχοντικών 18ος-19ος αι. στην σύγχρονη προσωπική λαϊκή ζωγραφική του Κωνσταντίνου Τσανασίδη - Τσανασίδης, Χρήστος (Αδελφοί Βλάσση, 2017)
Με αντικείμενο μελέτης τη λαϊκή ζωγραφική και μέσω της λαογραφικής προσέγγισης της εργο-βιογραφίας του λαϊκού ζωγράφου Κωνσταντίνου της εργο-βιογραφίας του λαϊκού ζωγράφου Κωνσταντίνου Τσανασίδη στη Σιάτιστα Κοζάνης, η πολιτισμική συνέχεια αντιμετωπίζεται ως μια αέναη δημιουργική διαδικασία. Mέσα από μία αναδρομή στην ιστορία, την αρχιτεκτονική και τον ζω-γραφικό διάκοσμο των Αρχοντικών της Σιάτιστας, ο αναγνώστης μεταφέρεται στο παρόν της λαϊκής ζωγραφικής με ενδελεχή περιγραφή και ανάλυση του ζωγραφικού έργου του σύγχρονου λαϊκού δημιουργού. Ο Κωνσταντίνος Τσανασίδης με την αφήγηση ζωής του, διευκολύνει τον μελετητή και θεατή του έργου του να κατανοήσει το συγκεκριμένο πολιτικο-οικονομικό και ιστορικοκοινωνικό πλαίσιο δράσης του. Αυτό το πλαίσιο,αφού το προσλαμβάνει πρώτα ο ίδιος, το αξιοποιεί έπειτα -ως λαϊκός ζω-γράφος- για να το εκφράσει και να το αποδώσει με την τέχνη του.Τα ζω-γραφικά έργα του διαθέτουν έναν απόλυτα προσωπικό τόνο κυρίως στον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύει τον κόσμο και συσχετίζει την απεικόνιση της φυσικής, κοινωνικής και σύγχρονης πραγματικότητας με τα σύμβολα.Ο λαϊκός ζωγράφος χρησιμοποιεί τη ζωγραφική του «λαϊκή» δεξιοτεχνία για να μορφοποιήσει εικαστικά τους εσωτερικούς δεσμούς της προνεωτερικής κοινότητας με μια πληθώρα αφηγηματικών παραστάσεων,άλλοτε ρεαλιστικά και άλλοτε λυρικά και ποιητικά για να εκφράσει την προσωπική του ερμηνεία του κόσμου και να μεταφερθεί ο ίδιος και ο θεατής των έργων του στην προνεωτερική εποχή με σκοπό να την εξιδανικεύσουν αμφότεροι.Τελικά, αποδεικνύεται ότι με την ζωγραφική του τέχνη, εξιδανικεύοντας και συνεχίζοντας την παράδοση, θα μπορούσε ίσως να θεωρηθεί ως μια μορφή ενεργητικής επιβίωσης - συνέχειας της παράδοσης .«Το βιβλίο είναι σημαντικό γιατί, ως λαογραφική μελέτη, στρέφεται προς την εξέταση των φορέων μιας σιωπηλής, και θεωρούμενης ακίνητης,συλλογικότητας, του λαού.Καταδεικνύει ότι ο λαϊκός πολιτισμός μπορεί να ακολουθεί και να εκφράζει την κοινωνική αλλαγή, ανήκει στο παρόν και συσχετίζεται με την παραδοσιακότητα που έχει ο καθένας [...].Προτείνει ένα νέο πλαίσιο προσέγγισης μιας σύγχρονης τοπικής κοινωνίας με το παρελθόν και τον πολιτισμό της σε μια εποχή που οι πολιτικές γύρω από τον πολιτισμό υποστηρίζουν μία ολοένα πιο φολκλοριστική, ιδεολογικοποιημένη χρήση του.