Η ένοικος του γαλάζιου φορέματος - Holman, Sheri (Ξένη λογοτεχνία, 2001)
Σάντερλαντ, Βορειοανατολική Αγγλία, 1831. Η δεκαπεντάχρονη Γκαστίν πετάει κάθε βράδυ τη λερωμένη με πηλό καμιζόλα της και φορά μια ακριβή γαλάζια τουαλέτα, που της εξασφαλίζει υψηλή πελατεία. Για να επιτηρεί τη δουλειά της, να διασφαλίζει την είσπραξη της αμοιβής και να την εμποδίσει να το σκάσει με το υπέροχο φόρεμά του, ο προαγωγός-σπιτονοικοκύρης της έχει αναθέσει στο Μάτι, μια μοχθηρή μονόφθαλμη γριά, να γίνει η σκιά της. Η Γκαστίν, βοηθός αγγειοπλάστη τη μέρα, ένοικος και δέσμια του φορέματος τη νύχτα, αγωνίζεται να συντηρήσει το εύθραυστο μοναχοπαίδι της, που έχει γεννηθεί με ένα ασυνήθιστο ανατομικό ελάττωμα, μια σπάνια δυσμορφία. Ο χειρουργός Χένρι Τσίβερ είναι δέσμιος του σκοτεινού παρελθόντος του. Αναμεμειγμένος στην υπόθεση των Μπερκ και Χέαρ, οι οποίοι δολοφονούσαν ζητιάνους και τους πουλούσαν για νεκροτομή σε ιατρικές σχολές, φεύγει από το Εδιμβούργο και πηγαίνει στο Σάντερλαντ για να αρχίσει μια καινούρια ζωή. Έχει μια τρυφερή μνηστή, έναν ισχυρό θείο, επίσης γιατρό, που τον υποστηρίζει και μια σχολή ανατομίας που πάσχει μόνιμα από έλλειψη πτωμάτων. Η Γκαστίν και ο Τσίβερ συναντιούνται μια νύχτα στην Ανατολική 'Ακρη του Σάντερλαντ - που επίσης είναι δέσμιο, καθώς βρίσκεται κάτω από αυστηρή καραντίνα, αφού η χολέρα είναι προ των πυλών. Οι ανάγκες τους συνδυάζονται, οι ζωές τους συνδέονται και η μάχη για τη γαλήνη, σ' αυτή τη ζωή μα και στην επόμενη, ξεκινά. Στο μυθιστόρημά της η Σέρι Χόλμαν εκπονεί μια εξαιρετική μελέτη της ζοφερής ζωής στην Αγγλία στα τέλη της βιομηχανικής επανάστασης, διεισδύει στα άδυτα της πορνείας και αποκαλύπτει τα σκοτεινά μυστικά της ιατρικής του περασμένου αιώνα. Πρόκειται για ένα ιστορικό θρίλερ με σύγχρονη αφηγηματική γλώσσα. Σοκαριστικό και ασεβές, σπαρακτικό και τρομακτικό, το μυθιστόρημα αυτό δεν αφηγείται μια ιστορία επιστημονικού θριάμβου, αλλά τις ιστορίες των ανθρώπων που θυσιάστηκαν στο βωμό της ιατρικής. Γραμμένο με αστείρευτη ενάργεια που θα αιχμαλωτίσει τον αναγνώστη ως τις τελευταίες γλυκόπικρες σελίδες του, το έργο αυτό θα έκανε περήφανο κι έναν Ντίκενς.