Δύο μόνο δάκρυα - Ανδρουλάκης, Μίμης, 1951- (Σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία : Πεζογραφία, 2016)
Δύο δάκρυα, δύο στήθη από τα βάθη της Ιστορίας δίδουν τις λέξεις και τις εικόνες για να παραστήσουμε το δράμα του καιρού μας. Η Φένια βλέπει τη ζωή της να γίνεται κομμάτια, εξεγείρεται και αφηγείται. Ο καθηγητής Κωστής εξαφανίζεται. Είναι ένας Πολύβιος της εποχής μας - άνθρωπος Ιστορία. Ζούσε μέσα από τις ζωές των άλλων, πρώτες, δεύτερες, υπόγειες ή φανερές. Η εξαφάνισή του τις αποσταθεροποιεί και φέρνει στο φως τα μυστικά ξεχωριστών ανθρώπων που μετέχουν στους Κύκλους "Μελίβοια" και "Αΐντα", καθώς και σε εκείνον της Λιβίας και του SuperBoss. Οι στιγμές και τα πρόσωπα που αφήνει πίσω ο Κωστής ανακεφαλαιώνουν την εποχή τους και τη γενικότερη μοίρα του ανθρώπου· σημαδεύονται από τις μεταστροφές της Τύχης· βρίσκονται στο μεταίχμιο - λίγο πριν, λίγο μετά τις μεγάλες καταστροφές. Στιγμές άγνωστες: η ολονύκτια συνάντηση του 'Αρη Βελουχιώτη, λίγο πριν από το τραγικό του τέλος, με τον συντοπίτη του Ηλία Τσιριμώκο, συναγωνιστή στην ηγεσία του ΕΑΜ. Αποκαλύπτονται νέες απόκρυφες πλευρές των εμφυλίων διχασμών. Η ρήξη Ε. Βενιζέλου και Αριστεράς. Ιστορίες απροσδόκητες: πρώτη φορά όλη η αλήθεια για την απίθανη εμπλοκή επιφανών Ελλήνων στην περιπέτεια του Βέρντι με την "Αΐντα" εν μέσω μιας μεγάλης χρεοκοπίας. Η Αΐσα, ο Σπύρος και η Ντίμη του "Caf? de Flore", η Αλέξια, η Ρομπέρτα, ο εκπαιδευτής των περιστεριών, ο "σύμβουλος Ιωάννης"... ο "Κύκλος των Σκιπιώνων", η γυμνόστηθη της Νουμαντίας, οι σατανικές δίδυμες του Αμπερντίν - ιστορίες, ιστορίες που στο τέλος τους ανταμώνουν την αφετηρία· τα δάκρυα επί των ερειπίων στην αέναη επιστροφή των ηττημένων της Ιστορίας.