Elvis Ιησούς και Coca cola - Friedman, Kinky (Δίαυλος, 1995)
"Υπάρχουν περισσότεροι νεκροί γιατροί παρά νεκροί μεθύστακες. Ελπίζω να διατηρηθεί η αναλογία αυτή γιατί οπωσδήποτε δεν έχει πλάκα να τα πίνεις με γιατρούς στο μπαρ". Τέτοιου είδους σαρκαστικές παρατηρήσεις υπάρχουν σε κάθε γωνιά του βιβλίου "Έλβις, Ιησούς και Κόκα-Κόλα" και προέρχονται από το ταραγμένο μυαλό του πρώην τραγουδιστή της κάντρυ Κίνκυ Φρίντμαν. Το βιβλίο του Φρίντμαν μοιάζει με νουάρ μυθιστόρημα, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα κακό τριπ στη σύγχρονη Αμερική, σ'' έναν κόσμο με πολλά παραισθησιογόνα, πολύ ουίσκυ, παρατεταμένα άγουρα χρόνια και βαρεμένες κυριακάτικες νύχτες. Όλα αυτά καλύπτονται με το καταλυτικό χιούμορ του συγγραφέα που αμολάει στις σελίδες του ένα θίασο από απολαυστικούς losers, ηθοποιούς, σκηνοθέτες που γυρίζουν ταινίες με θέμα τους σωσίες του Πρίσλεϋ, ατζέντηδες που κανονίζουν την επανεμφάνιση του Τζιμ Μόρισον, κοινωνικούς λειτουργούς με αχαλίνωτα πάθη κ.ο.κ. Η καρδιά όλου αυτού του σαρκαστικού λούνα παρκ είναι η ποπ κουλτούρα κι αν νομίζεις ότι ο Ντάγκλας Κόπλαντ ή ο Πύντσον το παρακάνουν με τις αναφορές τους, πρέπει να διαβάσεις το βιβλίο του Φρίντμαν όπου παρελαύνουν ο Ντύλαν, ο Τζέη Αρ, η Μάμα Κας (των Mamams & The Papas), ο Γκίνσμπεργκ, ο Έλβις (φυσικά) αλλά και η Έμιλυ Ντίκινσον και η μαϊμού του Κλιντ Ήστγουντ. Περισσότερο κυνικό και παρακμιακό από τα βιβλία του Κόπλαντ και με μια τάση για εξωφρενικές παρομοιώσεις (που θυμίζει Τομ Ρόμπινς) το "Έλβις, Ιησούς και Κόκα-Κόλα" είναι το ιδανικό αντίδοτο στη σοβαροφάνεια της αγάμητης βρετανικής σχολής - τύπου Τζάνετ Γουίντερσον. Επίσης στο βιβλίο υπάρχει το καλύτερο αντι-politically correct αστείο όταν ο Φρίντμαν αποκαλεί τα σκυλάκια μιας κυρίας "ζωικούς συντρόφους" αντί για το "ρατσιστικό" κατοικίδια.