Η Θεία Ευχαριστία κέντρο της ποιμαντικής διακονίας - Σταυρόπουλος, Χριστόφορος Γ. (Άθως, 2006)
«Ό ρόλος τής ποιμαντικής διακονίας πρωτίστως καί κυρίως είναι Εύχαριστιακός. Διά τούτο τό έργον τών ποιμένων τής Εκκλησίας τοϋ Χριστού χαρακτηρίζεται ώς Εύχαριστιακή ποιμαντική διακονία, ή όποία, ώς χάρισμα, τελεί ύπό τήν άμεσον έπενέργειαν τοϋ ’Αγίου Πνεύματος. Ή Εύχαριστιακή αύτή ποιμαντική διακονία άμέσως καί ούσιωδως σχετίζεται με'τήν Εκκλησίαν, καθ’δτι ή θεία Εύχαριστία ώς σώμα Χριστού εϊναι αύτή ή ίδια η Εκκλησία. Ή θεία Εύχαριστία όμως δέν είναι μία άπλώς έπί μέρους Ιεροτελεστία ούτε ένα γεγονός άπομεμονωμένον εις τήν ζωήν τής Εκκλησίας. Ή θεία Εύχαριστία άναδεικνύεται ώς τό ένα, τό μέγα, τό πλήρες, τό κεντρικόν μυστήριον τής Εκκλησίας, ώς τό μυστήριον τών μυστηρίων. ’Από αύτό πηγάζει κάθε άλλη ένέργεια είς τήν Εκκλησίαν. Κάθε χάρις καί δωρεά καί εύλογία, καί μυστηριακή ένέργεια, καί τελετή καί πράξις καί άκολουθία έχει ώς πηγήν της άλλά καί όλοκλήρωσίν της τήν τελεσιουργίαν τής θείας Εύχαριστίας. Ή θεία Εύχαριστία παραμένει έπίσης ή πηγή άπό τήν όποίαν άναβλύζει ή ένθεος χριστιανική άγάπη καί Λ φιλανθρωπία, τό έργον τής πνευματικής πατρότητος καί ή διακή-ρυξις τής χριστιανικής άληθείας, άναδεικνύεται δέ έπίσης τό κέντρον αύτών τών Ιερών ένεργειών».