Περί θείου και ανθρώπινου έρωτος. - Θεόκλητος Διονυσιάτης, Μοναχός (Σπηλιώτης, 2005)
Επειδή πολλοί ορθόδοξοι χριστιανοί ζήτησαν την έκδοση σε ενιαίον τεύχος των άρθρων, που αναφέρονται στους νεορθοδόξους και συγκεκριμένα στον θεολόγο κ. Γιανναρά, του οποίου η περί έρωτος θεωρία αποτελεί σαφή παρέκκλιση από την Πατερική διδασκαλία, ευχαρίστως ανέλαβε ο Ο.Τ. να τα εκδόση προς διαφώτιση του λαού μας. Επίσης το τελευταίο βιβλίο του κ. Γιανναρά "Καταφύγιο ιδεών", επειδή εκφράζει, χρονικώς εγγύτερα προς τις ημέρες μας, τα ίδια φρονήματα, προς ενίσχυση των ισχυρισμών μας, ότι πρόκειται περί μιας αναβιώσεως του Νικολαϊτισμού, υπεβλήθην στον κόπο να παραθέσω σχολιασμένα κείμενά του, που δεν αφήνουν καμμίαν αμφιβολία, ότι κηρύσσεται απροσχηματίστως μια αίρεση, με την οποία πρέπει να ασχοληθή αρμοδίως η Εκκλησία. Πράγματι, πρόκειται περί μιας δεινής αιρέσεως η οποία βοηθείται από την τόσον εκτεταμένη έκλυση των ηθών και ο καλός κ. Γιανναράς, που φέρεται ως ο επισημότερος θεωρητικός της αιρέσεως, δεν έχει το ελάχιστο ελαφρυντικό. Και, επιμένοντας, γίνεται αιρετικός. Γιατί οι αιρετικοί όλων των εποχών, εκτός από το δαιμονικό πάθος της υπερφροσύνης, είχαν τον εύλογο διανοητικό πειρασμόν από τα αμφιβαλλόμενα Γραφικά κείμενα. Αυτός όμως, ποιο ελαφρυντικό έχει, μπροστά στην αυθεντία τόσης ομοφώνου και σαφούς Πατερικής Γραμματείας;