και η αναζήτηση συνεχίζεται : πέτρινα τοξωτά γεφύρια της Ελλάδας - Μπεληγιάννης, Γιώργος ([χ.ό.], 2017)
Τα πέτρινα γεφύρια ήταν αποτέλεσμα διαλόγου του ανθρώπου με το φυσικό του περιβάλλον. Δημιούργησαν τη δική τους ιστορία, που εκφράζει την επικοινωνιακή ανάγκη του ανθρώπου να αγαπηθεί, να γιορτάσει, να εκτεθεί σε άλλες κουλτούρες, να ανταλλάξει τα προϊόντα του και ακόμη, δυστυχώς, να δώσει τη δυνατότητα σε στρατούς να βιάσουν την ελευθερία του. Το ζεύγος Μπεληγιάννη έχει ταυτιστεί με το αποκορύφωμα της δημιουργίας του μάστορα της πέτρας... την προέκταση της φύσης... τα πέτρινα γεφύρια. (...) Το έργο τους δεν είναι απλή φωτογράφηση, είναι η ματιά των ανθρώπων που έχουν αναζητήσει από τις πηγές τα χαρακτηριστικά των πέτρινων γεφυριών, έχουν κατανοήσει τη λειτουργία τους και έχουν μεταφερθεί νοερά στα στάδια υλοποίησής τους. Το πάθος τους για να συγκινήσουν αποτυπώνεται στις πτυχές που αναδεικνύουν. Τα βάθρα, τα ανακουφιστικά ανοίγματα, τις θέσεις θεμελίωσης, τα κλειδιά, και κάθε λεπτομέρεια που σχετίζεται με τη λειτουργικότητα και την αισθητική του γεφυριού. Το έργο του ζεύγους Μπεληγιάννη αποτελεί τη βασική ύλη πάνω στην οποία μπορούν να βασιστούν οι ερευνητές του λαϊκού μας πολιτισμού και οι μηχανικοί για να γνωρίσουμε την ιστορία μας και τη δύναμη του διαισθητικού ταλέντου. Τα πέτρινα γεφύρια συνέβαλαν στη διαμόρφωση του πολιτισμού μας, στην έκφραση της αυθεντικής λαϊκής αισθητικής και το σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον, στην αναζήτηση, και συνεχίζουν να μας θυμίζουν τη χαμένη κοινωνική συνοχή, εγκαταλελειμμένα στην ύπαιθρο της πατρίδας μας, σιωπηλά στη μοναξιά και την αδιαφορία. Η πολύχρονη προσπάθεια των δημιουργών αυτού του λευκώματος πρέπει να αποτελέσει την αρχή για την ανάδειξη της παρουσίας του παρελθόντος. Μας δείχνουν το δρόμο για να ομορφύνουμε την πατρίδα μας και να αποκαταστήσουμε τη συνέχεια του πολιτισμού μας. Σε άλλες χώρες αυτά τα δημιουργήματα θα ήταν πηγή πλούτου, ενώ στη χώρα μας αφήνονται στη μοναξιά τους.(...) (Από τον πρόλογο της έκδοσης)