Μέρες αργίας - Καψάλης, Διονύσης, 1952- (Άγρα, 1995)
Μέρες αργές, και πιο αργές του Οκτωβρίου αυτές οι μέρες που περνούν· επιβιώνω μετά τον έρωτα, την ποίηση, τον πόνο, με λίγες μόνο αμυχές προτέρου βίου. Κυλούν οι ώρες σ' ένα πέλαγος Κυρίου, χάρτινοι κόσμοι κυματίζουν, επανδρώνω παλιά απόρρητα γραμμένα σ' άλλο χρόνο, κάτι κρυφούς εορτασμούς εργαστηρίου. κι αύτανδρος μέσα μου βυθίζομαι. Πατέρα άλλον δεν είδα να με θέλει πιο κοντά του απ' τον απρόσιτο προσήγορο αιθέρα· κι όλα που κράτησα πατρώα και μητρώα, όσα μιλούσαν κι όσα σώπασαν αθρόα, καίνε στον ύπνο μια παράσταση θανάτου.