Αιθιοπικά, ή, τα περί Θεαγένην και Χαρίλειαν - Ηλιόδωρος ο Εμεσηνός, 3ος ή 4ος αι. μ.Χ. (Αρχαία ελληνική γραμματεία : Οι Έλληνες, 2002)
Το τελευταίο μεγάλο μυθιστόρημα της ελληνικής αρχαιότητας, ο περίφημος μύθος της Χαρίκλειας και του Θεαγένη. Περιπέτειες, εξωτισμός, απαγωγές, έρωτας, αναγνωρίσεις, μαγεία από έναν μεγάλο τεχνίτη του λόγου. Βιβλία Α΄-Γ΄: Οι φυγάδες στα χέρια των ληστών. Αναδρομή σε γεγονότα του παρελθόντος. Η αρχή της περιπέτειας. Ο Ηλιόδωρος από την Έμεσα της Σύριας (πιθανότατα 3ος μ.Χ. αι.) είναι ο συγγραφέας του τελευταίου μυθιστορήματος της ελληνικής αρχαιότητας, των "Αιθιοπικών". Διαρθρωμένο σε 10 βιβλία και ενσωματώνοντας όλα τα μοτίβα των μυθιστορημάτων της εποχής του, το έργο αφηγείται τη θρυλική και πολυδιαβασμένη ανά τις εποχές ιστορία της βασιλοπούλας των Αιθιόπων Χαρίκλειας και του Θεσσαλού ευγενούς Θεαγένη, που κυνηγημένοι από τη μοίρα θα αντιμετωπίσουν στην περιπετειώδη περιπλάνησή τους κάθε λογής κινδύνους μέχρι τη θριαμβευτική τους επανένωση. Πολυτάραχα ταξίδια και εξωτικοί τόποι, απαγωγές από πειρατές και χωρισμοί, αναπάντεχες συμπτώσεις, πολεμικές αναμετρήσεις, ερωτικοί πειρασμοί, όνειρα, μαγεία και αστρολογία πλαισιώνουν μια αριστουργηματική ερωτική ιστορία, γραμμένη από έναν μεγάλο τεχνίτη, τον οποίο παρομοίασαν με τον Όμηρο. Το θρησκευτικό και φιλοσοφικό υπόβαθρο της δράσης οδήγησε πολλούς ερμηνευτές ν' αναγνωρίσουν στο βιβλίο έναν συμβολισμό της πορείας της ψυχής και της περιπέτειάς της πάνω στη Γη. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)