Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους : 1830-1974 - Ραφαηλίδης, Βασίλης, 1934-2000 (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 2010)
Οι λαοί δεν έχουν μόνο ήρωες, έχουν και καθάρματα. Στην ιστορία ενός τόπου ανήκουν και τα καθάρματα, που κι αυτά γράφουν ιστορία. Εν πάση περιπτώσει, η ιστορία ενός τόπου δεν είναι μόνο μια σειρά από θετικά γεγονότα. Άλλωστε, σε μια διαλεκτική αντίληψη των πραγμάτων, αν δεν υπήρχε άρνηση δεν θα υπήρχε ούτε κατάφαση. Τούτη η συνοπτική ιστορία της Ελλάδας από το 1830 μέχρι το 1974, που γράφηκε για να είναι κατ' αρχήν ένα ευχάριστο ανάγνωσμα, επιμένει περισσότερο στα αρνητικά παρά στα θετικά γεγονότα της ιστορίας μας. Δίνει δηλαδή μεγαλύτερη σημασία στους προδότες, τους δοσίλογους όλων των περιόδων και τους πατριδοκάπηλους που δεν έλειψαν ποτέ, παρά σ' αυτούς που νοιάστηκαν ειλικρινά για τούτον τον δύσμοιρο τόπο, που συνεχίζει να υποφέρει από έλλειψη ιστορικής ειλικρίνειας. Οι ρήτορες των δύο εθνικών επετείων, που είναι δύο ίσως γιατί μία δεν φτάνει για να καταλάβουμε πως είμαστε Έλληνες, δεν θα βρουν τίποτα χρήσιμο γι' αυτούς σε τούτο το βιβλίο. Οι δάσκαλοι όμως θα μπορούσαν κάλλιστα να το χρησιμοποιήσουν σαν βοήθημα αλλά και σαν συμπλήρωμα στις επισήμως λογοκριμένες σχολικές ιστορίες, που στοχεύουν μάλλον στην αποβλάκωση παρά στην εγρήγορση των Ελληνοπαίδων, που όντας βουτηγμένα από τρυφερής ηλικίας στο θεσμοθετημένο ιστορικό ψέμα θα ήταν παράλογο να περιμένει κανείς να γίνουν κάποτε υπεύθυνοι και έντιμοι πολίτες ενός κράτους γεμάτου απατεώνες. Αυτό το βιβλίο αγαπάει την Ελλάδα. Και γι' αυτό δεν την κολακεύει. Λέει τα σύκα σύκα και τους προδότες προδότες και όχι εθνικούς ήρωες. Θα μπορούσε να έχει τίτλο "Αρνητική Ιστορία της Νέας Ελλάδας", αν η άρνηση δεν ήταν αναγκαία για την κατάφαση. Συνεπώς, αυτό το βιβλίο στοχεύει την κατάφαση μέσα από την άρνηση, κατά την προτροπή του Τέοντορ Αντόρνο. ... Ενώ η Αμερική κάνει διεθνή πολιτική ως υπερδύναμη, η Ελλάδα, ως συνήθως, ούτε εθνική δεν τα καταφέρνει να κάνει. Στην Ελλάδα εθνική πολιτική ονομάζεται η πολιτική του κάθε κόμματος χωριστά. Θάλεγες πως το κάθε κόμμα υπηρετεί και άλλο Έθνος. Κατ' ουσίαν αυτό συμβαίνει. Άλλωστε, στην Ελλάδα υπάρχουν τόσα έθνη, όσοι περίπου οι Έλληνες. Ο κάθε Έλληνας, είναι Έλληνας με τον τρόπο του. Και τούτο γιατί ούτε οι ιστορικοί, ούτε οι Ακαδημαϊκοί, ούτε οι πολιτικοί κατάφεραν να συμφωνήσουν στο τι ακριβώς σημαίνει Ελλάδα και Έλληνας μετά το 1830 που προέκυψε αυτό το χάλι, που ονομάζεται ελληνικό κράτος ..