Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι διαβάζουν και πίνουν καφέ - Martin-Lugand, Agnes, 1979- (Μάτι, 2016)
«Είχαν φύγει χαζογελώντας. Έμαθα πως συνέχιζαν να σπάνε πλάκα μέσα στο αυτοκίνητο. Σκέφτηκα πως σκοτώθηκαν γελώντας. Σκέφτηκα πως θα ήθελα να ήμουν μαζί τους. Και για έναν ολόκληρο χρόνο, επαναλάμβανα όλες τις μέρες ότι θα προτιμούσα να είχα φύγει μαζί τους. Αλλά η καρδιά μου συνέχιζε να χτυπά με επιμονή, με πείσμα». Η Ντιάν χάνει ξαφνικά τον άντρα και την κόρη της σε τροχαίο δυστύχημα. Από εκείνη τη στιγμή, τα πάντα παγώνουν μέσα της. Τα πάντα, εκτός από την καρδιά της, που συνεχίζει να χτυπάει. Πεισματικά. Οδυνηρά. Άσκοπα. Παγιδευμένη στις αναμνήσεις, δεν βρίσκει πια το μονοπάτι της ύπαρξης. Προκειμένου να γλιτώσει από τους γύρω της, που την προτρέπουν και την πιέζουν να σταθεί ξανά στα πόδια της, αποφασίζει να απομονωθεί στην Ιρλανδία. Μόνο που, όταν προσπαθείς με τόση μανία να ξεφύγεις απ' τη ζωή, αργά ή γρήγορα εκείνη θα σε πιάσει... Μια ιστορία που κλιμακώνει όλα τα συναισθήματα της καρδιάς. Είναι αδύνατον να μείνουμε αδιάφοροι στην πλοκή, κάποιες φορές δραματική, κάποιες φορές αστεία. Η ιστορία μιας γυναίκας, στην οποία η ζωή της έδωσε και συγχρόνως της τα πήρε όλα. Μια γυναίκα που δεν έχει άλλη επιλογή παρά μόνο να δεχτεί το πεπρωμένο της.