Απομνημονεύματα - Βαφειάδης, Μάρκος, 1902-1992 (Δίφρος ; Νέα Σύνορα Παπαζήση, 1984)
Όπως το πρώτο έτσι και το δεύτερο αυτό γραφτό μου είναι αυτοβιογραφικό. Και, όπως είναι φυσικό, εκτός από μερικά αποσπάσματα από τοτινές αποφάσεις κομματικών και άλλων οργάνων και μερικές μαρτυρίες συναγωνιστών μου, όλα τ’ άλλα είναι της μνήμης προσφορά και της εμπειρίας απόσταγμα. Και σ’ αυτό μου το γραφτό η προσπάθειά μου είναι να δώσω μ’ όλη τους τη «γυμνότητα» τα συμπεράσματα στα οποία οδηγούν τα ίδια τα γεγονότα. Και μια που εξαίρεση δεν γίνεται για καμιά κατεύθυνση, να ριχτούν και ανάλογες βολές από το γνωστό «οπλοστάσιο» που συνεχίζει να βρίσκεται υπό υψηλή προστασία ενάντια στους «άχαρους»! Όμως, ο μικρός μου πρόλογος – πρωτοσέλιδο – έχει και μια τέτοια παράγραφο: «Ας μην ξεχνάμε τις δικές μας ευθύνες που έχουμε για τη «νικηφόρα επανάσταση που χάθηκε», τα τρομαχτικά πλήγματα που δεχτήκαμε ολόκληρες δεκαετίες από το μεταβαρκιζιανό κράτος και παρακράτος. Το χρέος μας απέναντι στους άλλους από μας, σημερινούς και αυριανούς, να τους εξοπλίσουμε με «περισσότερο φως». . . Τα γραφτά μου είναι αυτοβιογραφικά από την αρχή μέχρι το τέλος. Αρχίζουν από τα γενοφάσκια μου και ότι αξιόλογο μού 'χει αποτυπωθεί και όπως είναι φυσικό εκτός από μερικά κομμάτια κλπ. ντοκουμέντα, όλα είναι της μνήμης προσφορά και της εμπειρίας απόσταγμα. Διάβασα όλα όσα έχουν γραφτεί για μένα και για κείνα τα χρόνια από Έλληνες και ξένους, επώνυμους και ανώνυμους. Σ’ άλλα απαντώ και σ’ άλλα - τα κακόπιστα και διαστρεβλωτικά - αντιπαρέρχομαι. Και σ’ αυτό μου το γραφτό η προσπάθειά μου είναι να δώσω μ’ όλη τους τη «γυμνότητα» τα συμπεράσματα στα οποία οδηγούν τα ίδια τα γεγονότα. Τα γραφτά μου είναι προσωπικές μου εκκρεμότητες με την ιστορία και η μαρτυρία μου για το εργατικό και σοσιαλιστικό κίνημα στην πατρίδα μας. Είναι η δική μου ματιά πάνω στα γεγονότα και τους ανθρώπους, μικρούς και μεγάλους στο ήθος και στην παληκαριά, χωρίς πάθος και προκατάληψη. (. . .)