Όταν ο ήλιος : μυθιστόρημα - Σαρή, Ζωρζ, 1925-2012 (Σύγχρονη λογοτεχνία : Νεανικά μυθιστορήματα, 1991)
Η Ζωή, 16 ετών, ζει στην Αθήνα της γερμανικής κατοχής. Οι επιτυχίες του ελληνικού στρατού που κρατούσαν ψηλά το ηθικό του ελληνικού πληθυσμού λιγοστεύουν. Οι Γερμανοί αρχίζουν να κυριαρχούν και φέρνουν μαζί τους όλα εκείνα που φοβάται κανείς: πραγματικός αγώνας για επιβίωση με ο,τι σημαίνει αυτό. Η Ζωή προσπαθεί να κατανοήσει τον πόλεμο, τον παραλογισμό και τα επακόλουθά του. Αρρώστιες, πείνα, θάνατοι, ναζί. Δεν είναι κι εύκολο να το καταφέρει. Στην αρχή είναι παρατηρητής. Κόσμος που πεινά δίνει ό,τι έχει για ένα πιάτο κάκοσμου φαγητού. Μικρές και μεγάλες προσωπικές τραγωδίες που πονούν. Κι έπειτα έρχεται το καρδιοχτύπι του πρώτου έρωτα με τον Περικλή, η φιλία με την Κούλη (Άλκη Ζέη), η ωρίμανση, η συμμετοχή της στην ελευθέρωση της Ελλάδας με τις δικές της δυνάμεις. Ναι, με αυτές που διαθέτει, γιατί αυτό μοιάζει να είναι μια μεγάλη, αδίδακτη αξία της ζωής: να μάχεσαι με ο,τι έχεις για να βοηθήσεις εσένα και όποιους άλλους μπορείς. Κι όλα αυτό σε ένα πλαίσιο που δε βοηθά: κόσμος σκληρός, κόσμος των ενηλίκων, αδιαπραγμάτευτος και παράλογος για ένα παιδί, για κάθε παιδί. Προδοσίες, εκτελέσεις, απώλειες των πιο αγαπημένων, απαισιοδοξία και ύστερα χαμόγελα. Κι όλο παρών εκείνος ο τροχός των συναισθημάτων που γυρίζει διαρκώς πηγαινοφέρνοντας την ελπίδα, όπως το τραγικό τρένο, το Θηρίο, με τις μετακινήσεις του πραγματικές Οδύσσειες, το ψυχικό πρόβλημα της μητέρας της. Στα 20 της η Ζωή θα δει την Ελλάδα ξανά ελεύθερη.Τουλάχιστον από τους Γερμανούς. Το τρίτο μυθιστόρημα της Ζωρζ Σαρή ίσως είναι και το πιο σημαντικό. Αν θέλει κάποιος να δει τι σημαίνει πόλεμος, όχι στη διάσταση των πολεμικών ταινιών που εμφανίζουν τον πόλεμο σαν παιχνιδάκι, αλλά στις πραγματικές του διαστάσεις, στον ουσιαστικό του αντίκτυπο σε μια κοινωνία, ας πάρει το βιβλίο και ας καθίσει να το διαβάσει. Ο πόλεμος πονάει τους πάντες. Ο παραλογισμός πονάει τους πάντες. Στην πείνα πεινούνε όλοι. Μα πιο πολύ, πόλεμος, παραλογισμός και πείνα πλήττουν τα παιδιά. Γιατί απλά τα μάτια τους βλέπουν άλλον κόσμο από εκείνον των πολεμοχαρών ενηλίκων.