Η πολιτική προστασία στην Ελλάδα : αντιμετώπιση φυσικών και τεχνολογικών καταστροφών - Παπαδόπουλος, Γεράσιμος (Ίων, 2000)
Η απόφαση για τη συγγραφή αυτού του βιβλίου πάρθηκε το βράδυ της 15ης Μαρτίου του 1992 ανάμεσα στα ερείπια της πόλης Erzincan στα βάθη της βορειοανατολικής Τουρκίας. Η πρώην αρχαία ελληνική Αρσίγγη είχε ισοπεδωθεί από ισχυρότατο σεισμό μεγέθους 6,9 Richter που έγινε δύο μέρες πριν. Εκείνη τη μέρα, εκεί, κοντά στις πηγές του Ευφράτη ποταμού, σε υψόμετρο 1.700 μέτρων και σε συνθήκες πολικού ψύχους, η ελληνική ομάδα διάσωσης πραγματοποίησε επιχείρηση απεγκλωβισμού ενός μικρού παιδιού που είχε καταπλακωθεί στα ερείπια τριώροφης οικοδομής. Η επιχείρηση ξεκίνησε περίπου στις δέκα το πρωί και κράτησε οκτώ ολόκληρες ώρες. Όλες αυτές τις ώρες η μάνα του άτυχου παιδιού στεκόταν όρθια, ακίνητη, ζώντας μια σκληρή δοκιμασία. Ήξερε ότι υπήρχαν ελάχιστες ελπίδες να βρεθεί ζωντανό το παιδί της. Όλες αυτές τις ώρες έκλαιγε ασταμάτητα αλλά βουβά, σιωπηλά. Το μικρό παιδί εντοπίστηκε και ανασύρθηκε νεκρό. Εκείνη συνέχισε να κλαίει βουβά, σιωπηλά, συμπυκνώνοντας στα δάκρυά της τον απέραντο πόνο εκατομμυρίων συνανθρώπων μας που σε κάθε γωνιά της Γης χτυπήθηκαν από το πανίσχυρο χέρι της φύσης ή από το χέρι της ανθρώπινης απερισκεψίας, ίσως και εγκληματικής αδιαφορίας. Μόλις χθες από τις πλημμύρες στη Μοζαμβίκη και την Κολομβία, μόλις προχθές από τους σεισμούς στην Αθήνα, τη Νικομήδεια και το Κόμπε. Κι ακόμη πιο πριν από τη θανατηφόρα ραδιενέργεια του Τσερνομπίλ. Ατέλειωτη η αλυσίδα των φυσικών και τεχνολογικών καταστροφών που πλήττουν το ανθρώπινο είδος..... Εκείνο το βράδυ η ψυχή μου ενώθηκε με την πονεμένη ψυχή της άγνωστης, βουβής Τουρκάλας μάνας. Από χρόνια υποψιαζόμουν αυτό τον πόνο, όταν μέσα από την επιστημονική έρευνα των σεισμών και των ηφαιστειακών εκρήξεων, ερχόμουν σε επαφή με τις τρομακτικές συνέπειες τέτοιων φυσικών φαινομένων. Από χρόνια εδραιωνόταν όλο και πιο πολύ μέσα μου η πεποίθηση ότι οι φυσικοί επιστήμονες πρέπει να βγαίνουμε από τη γυάλα του επιστημονικού εργαστηρίου, να συναντάμε την κοινωνία και να της προσφέρουμε απλόχερα κάθε μας εμπειρία, κάθε σταγόνα γνώσης, για να απαλύνουμε τον πόνο του σώματος και της ψυχής που προκαλούν οι φυσικές και τεχνολογικές καταστροφές. Για να βρούμε τρόπους δραστικής μείωσης των καταστροφών. [...] Αθήνα, Απρίλιος του 2000.