Τα ερωτικά πείσματα - Moliere, 1622-1673 (Παγκόσμιο Θέατρο ;, 1993)
«Ο έπαινος του λογογράφου είναι μέσα στα έργα του. Θα μπορούσε κανείς να πει: ο έπαινος του Μολιέρου είναι μέσα στα έργα των λογογράφων, όσοι έχουν έρθει πριν από αυτόν, και κατόπιν του· τόσον εκείνοι και αυτοί στέκονται μακριά του. 'Ανθρωποι με πολύ μυαλό και τάλαντο έχουνε δουλέψει μετά τον Μολιέρο, δίχως να κατορθώσουν μήτε να του μοιάσουνε μήτε να τόνε φτάσουνε. Μερικοί έχουνε φαιδρότητα· άλλοι μπορέσανε και κάνανε στίχους· πολλοί μάλιστα έχουνε ζωγραφίσει και ήθη. Το ζωγράφισμα όμως του πνεύματος του ανθρώπου ήταν η τέχνη του Μολιέρου· ήτανε το στάδιο που εκείνος το έχει ανοίξει και το έχει κλείσει· δεν υπάρχει τίποτ' άλλο στο είδος αυτό, ούτε πρωτύτερα από τον Μολιέρο ούτε υστερότερά του. Ο Μολιέρος είναι, απ' όλους που έχουνε γράψει, εκείνος που καλύτερα έχει παρατηρήσει τον άνθρωπο, δίχως να το φωνάζει πως τον παρατηρούσε· και μάλιστα περισσότερο φανερώνεται πως από φυσικού του τόνε γνώριζε παρά πως τον έχει σπουδάσει. 'Αμα διαβάζει κανείς τα έργα του στοχαστικά, δεν απορεί μ' εκείνον που τα έγραψε παρά με τον εαυτό του. Ο Μολιέρος δεν είναι ποτέ λεπτός· είναι βαθύς· δηλαδή, άμα ρίξει την πινελιά του, είναι αδύνατο να προχωρήσει κανείς βαθύτερά του. Τα έργα του, άμα διαβάζονται με προσοχή, μπορούνε να το αποδείξουν, όχι γιατί ο Μολιέρος ζωγράφισε τίποτα ανθρώπινα γελοία που περνούνε και χάνονται, παρά γιατί ζωγράφισε τον άνθρωπο που δεν αλλάζει καθόλου. Είναι σειρά από βέλη, που κανένα τους δεν πηγαίνει χαμένο: αυτό είναι για μένα, εκείνο για το γείτονά μου. Και απόδειξη της ηδονής που παρέχεται από την τέλεια απομίμηση, είναι τούτο: ο γείτονάς μου κι εγώ γελούμε μ' όλη μας την καρδιά βλέποντας πως είμαστε ή βλάκες ή αδύνατοι ή χοντρόστομοι, ενώ θα γινόμαστε έξω φρενών, αν μας λέγανε με άλλον τρόπο το μισό απ' αυτό που μας λέγει ο Μολιέρος». Με τα επιγραμματικά τούτα λόγια εγκωμιάζει ο γάλλος δραματικός και κριτικός La Harpe (1739-1803), στη μελέτη του "Ο Μολιέρος και η Κωμωδία", το συγγραφέα των Ερωτικών Πεισμάτων.