Ιστορία της Ινδικής λογοτεχνίας - Θεοτόκης, Κωνσταντίνος, 1872-1923 (Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, 1993)
Στον ίδιον καιρό που η Ευρώπη επρωτοδοκίμαζε τους πρωτόλουγους καρπούς του ινδικού πνεύματος, ένας Έλληνας, ο Δημήτριος Γαλανός, εκατοικούσε στην Κασήν (Μπενάρες), την άγια χώρα των Βραχμάνων, και εμετάφραζε ελληνικά και εσπούδαζε έργα της σανσκριτικής γλώσσας άγνωστα ως τότες, και όταν απέθανε το 1833 άφισε την περιουσία του στο εθνικό Πανεπιστήμιο, που το έχτιζαν τότες, και τα χειρόγραφά του, που άρχιζαν να τυπόνονται το 1844 και που εκίνησαν την περιέργεια και το ενδιαφέρο όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στον επιστημονικόν κόσμο της Δύσης. Η εργασία του έχει τη θέση της στην ιστορία της ινδολογίας. Αλλά από τάλλο μέρος οι μετάφρασες του σοφού Έλληνα είνε άτεχνες· η γλώσσα τους είνε μία περίεργη και άτυχη καθαρεύουσα, που αδύνατο είνε να αρέσει και δύσκολο να αγροικηθεί, γιατί αφτού σωρεύονται χωρίς καλαισθησία δυϊκοί, παθητικές σύνταξες, απόλυτες γενικές, και άλλες ιδιοτροπίες συνειθισμένες σανσκριτικά, που ελληνικά όμως δε στέκουν γιατί είνε ενάντιες στο πνεύμα της γλώσσας. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)