Ζαν Κριστόφ. Τόμος Α΄ - Rolland, Romain, 1866-1944
Είδε πως η ζωή ήταν μια μάχη, χωρίς διακοπή και χωρίς έλεος, όπου εκείνος που θέλει νάναι άνθρωπος και νάχει αντάξια με στρατούς αόρατων εχτρών: με τις φονικές δυνάμεις της φύσης, με τις ύποπτες επιθυμίες, με τις σκοτεινές σκέψεις που τον σπρώχνουν προδοτικά να εξευτελίζεται και να εκμηδενίζεται. Είδε πως ήταν έτοιμος να πέσει στην παγίδα. Είδε πως η ευτυχία κι ο έρωτας ήταν μια απάτη της στιγμής για ν' αναγκάσει την καρδιά ν' αφοπλιστεί και να υποκύψει. Κι ο μικρός πουριτανός των δέκα πέντε χρόνων άκουσε τη φωνή του Θεού του: - Πήγαινε, πήγαινε, χωρίς ποτέ ν' αναπαυτείς. - Μα που θα πώ, Κύριε; Ό, τι και να κάνω, όπου και να πάω, το τέλος δεν είναι πάντα το ίδιο, το τέρμα δεν είναι αυτού; - Πηγαίνετε να πεθάνετε σεις που πρέπει να πεθάνετε! Πηγαίνετε να υποφέρετε σεις που πρέπει να υποφέρετε! Δεν ζει κανείς για νάναι ευτυχισμένος. Ζει για να εκτελεί το Νόμο Μου. Υπόφερε. Πέθανε. Μα να είσαι αυτό που πρέπει νάσαι; - Ένας άνθρωπος.