Η νοσταλγία δεν είναι πια αυτό που ήταν - Signoret, Simone, 1921-1985 (Λογοτεχνία / Εξάντας, 1982)
Η Σιμόν παρασύρεται στό παιχνίδι - κι αναλαμβάνει τήν επιχείρηση. Είχα ξεκλέψει ερωτήσεις μέσα από τις απαντήσεις, εκείνη εφευρίσκει ερωτήσεις γιά νά προκαλέσει απαντήσεις. «Δέν είναι και άσκημη ή έρώτησή μου, έ;» Σέ λίγο, δέ χρειάζεται πιά έρωτήσεις - και δέν είναι πιά παιχνίδι. Όσο περισσότερο γράφει, τόσο κα/ώτερα καταλαβαίνει ότι τό γράψιμο δέν μπορεί νά είναι ποτέ παιχνίδι, ποτέ μιά προφορική διασκέδαση πού μεταφέρεται στό χαρτί. Τό βιβλίο τής Σιμόν γίνεται ένα ξεγύμνωμα, μιά εκπληκτική και καμιά φορά οδυνηρή προσπάθεια γιά νά διηγηθεί γραπτά τόν έαοτό της, νά κυκλώσει τήν άλ.ήθεια της δίχως νά βάλει σέ κίνδυνο τή ζωή της. Βρήκε τόν τρόπο έκφρασης πού τής ταιριάζει, κάπου ανάμεσα στό γραπτό και τό προφορικό' πολύ περισσότερο άπό μιά γραπτή άνάγνωση, κάτι σά διαβασμένη γραφή.