Χρονικόν ενός προαναγγελθέντος θανάτου - Garcia Marquez, Gabriel, 1927-2014 (Παγκόσμιος λογοτεχνία, 1982)
"Τη μέρα που επρόκειτο να τον σκοτώσουν, ο Σαντιάγο Νασάρ σηκώθηκε στις πεντέμιση το πρωί για να περιμένει το πλοίο που θά 'φερνε τον επίσκοπο. Είχε ονειρευτεί πως διέσχιζε ένα δάσος από φραγκοσυκιές, όπου ψιλόβρεχε και, για μια στιγμή, ήταν ευτυχισμένος μες στ όνειρό του. Μα όταν ξύπνησε, αισθάνθηκε πιτσιλισμένος απ' την κορφή ως τα νύχια με κουτσουλιές. «Ονειρευόταν πάντοτε δέντρα», μου είπε η Πλάσιδα Λινέρο, η μάνα του, αναπολώντας είκοσι εφτά χρόνια αργότερα τις λεπτομέρειες αυτής της μοιραίας Δευτέρας. «Μια βδομάδα νωρίτερα, είχε ονειρευτεί πώς ταξίδευε μόνος του σ' ένα αεροπλάνο από χρυσόχαρτο και πετούσε δίχως να συγκρούεται ανάμεσα στις αμυγδαλιές», μου είπε. Η Πλάσιδα Λινέρο ήταν φημισμένη -και με το δίκιο της- για τη σίγουρη ερμηνεία των ονείρων των άλλων, φτάνει να της τα είχαν διηγηθεί νηστικοί. Δεν είχε όμως επισημάνει κανέναν κακό οιωνό στα δυο όνειρα του γιου της, ούτε και στ' άλλα όνειρα με δέντρα πού της διηγιόταν κάθε πρωί, τις μέρες πού προηγήθηκαν του θανάτου του." (Οι πρώτες φράσεις του βιβλίου) Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες γεννήθηκε σ' ένα μικρό χωριό, την Αρακατάκα, στα βόρεια παράλια της Κολομβίας, στα 1927. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Μπογκοτά και αργότερα διέκοψε τις σπουδές του για να δημοσιογραφήσει και να γράψει ταξιδεύοντας τα συναρπαστικά "παραμύθια". Οι αναμνήσεις από τα παιδικά του χρόνια κοντά στους παππούδες του αποτέλεσαν το πρώτο υλικό για τα "Εκατό Χρόνια Μοναξιά", τα "Ανεμοσκορπίσματα" και άλλα διηγήματα. Με κέντρο το φανταστικό χωριό Μακόντο και την οικογένεια του Μπουενδία διηγείται σ' αυτά ρεαλιστικά το χρονικό της ζωής στην Κολομβία στις αρχές του εικοστού αιώνα. Βασικό θέμα των βιβλίων του είναι η μοναξιά - και ιδιαίτερα η μοναξιά της εξουσίας - όπως το "Φθινόπωρο του Πατριάρχη", ένα από τα αριστουργήματά του.