Αγία Γραφή, Βίβλος : Παλαιά και Καινή Διαθήκη - Κολιτσάρας, Ιωάννης Θ. (Κ. Κουμουνδαρέας, 1981)
Η έκδοση αυτή είναι η πραγματοποίηση της ιδέας να δοθεί η Αγία Γραφή με το συνεχές εικαστικό σχόλιο όπως αυτό διαμορφώθηκε μέσα στους αιώνες από την έκσταση, την ευαισθησία, τη σκέψη και την πίστη γνωστών και ανώνυμων καλλιτεχνών. Όπως είναι γνωστό, τα ιερά κείμενα δεν έδωσαν απλώς έναυσμα δημιουργίας αλλά υπήρξαν επί πολλούς αιώνες η μοναδική πηγή εμπνεύσεως και το αποκλειστικό θέμα για την τέχνη. Άλλοι έδωσαν επώνυμα τα έργα τους και πολλά από αυτά θεωρούνται επιτεύγματα στην ιστορία του ανθρώπου, ενώ άλλοι καλλιτέχνες κράτησαν από ευλάβεια και ταπεινωσύνη ανώνυμη την προσφορά τους. Η τέχνη ολοκληρώνει αδιάκοπα το σχόλιο της από βαθύτερη εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου και πολλά έργα είναι αληθινές προσευχές, ύμνοι, εξομολογήσεις, δοξολογίες και μια συνεχής ενατένιση προς το Θείον διατυπωμένο σε μια άλλη γλώσσα. Μέσα στην αδιάκοπη καλλιτεχνική έκφραση του θρησκευτικού συναισθήματος, μαζί με τα κυρίως έργα, πρέπει να θεωρηθεί ότι ανήκει και κάθε είδους διακοσμητικό συμπλήρωμα, μικρογραφία και καλλιγράφημα που κόσμησε τα χειρόγραφα ή προστέθηκε ως απαραίτητος ευλαβικός στολισμός στους χριστιανικούς ναούς, άλλοτε ενταγμένος στις τοιχογραφίες και άλλοτε ως υαλογράφημα, μικρογλυπτική σε λειτουργικά αντικείμενα, ή ανάγλυφες συνθέσεις σε ξύλο ή σε μέταλλο, σε τέμπλα, άμβωνες και θύρες των ναών. Η προσπάθεια των καλλιτεχνών δεν είναι να εικονογραφήσουν την Αγία Γραφή ούτε να αναπαραστήσουν θεματογραφικά τα περιστατικά που αναφέρονται, αλλά να εκφράσουν με όλη τους την ψυχή τη συμμετοχή τους στη βαθύτερη ουσία του γεγονότος. Η έκσταση, το θάμβος και η πίστη δεν μένουν στατικά στην εικόνα αλλά μεταδίδονται ως κραδασμός και συγκίνηση στον θεατή. Έτσι το έργο της τέχνης δεν είναι μόνο καρπός αλλά και ευρύτατη οδός που οδηγεί στην προσέγγιση και στην συναισθηματική και πνευματική μέθεξη. Η εικόνα με την πολυποίκιλη ακτινοβολία της μεταδίδει άμεσα την συγκίνηση και η αισθητική απόλαυση προσφέρει προεκτάσεις που προχωρούν πέρα από τα όρια της τέχνης. Έτσι ο θεατής, όταν συναντήσει με την ψυχή και το πνεύμα του την βαθύτερη και πολύτιμη πρόθεση εκείνου που συνέλαβε και μετέδωσε στο έργο τη συγκίνησή του, συμπορεύεται μ' αυτόν και εμβαθύνει μαζί του ως την πηγή που βρίσκεται η ουσία. Μετέχουν από κοινού στην αποκάλυψή της. Μέσα σ' αυτή την προσέγγιση επαληθεύεται και μια άλλη λειτουργία της τέχνης μας βοηθάει να ερευνήσουμε την τραυματισμένη και κατακερματισμένη ευαισθησία μας και να εξετάσουμε με καθαρότερη ματιά και αγνότερη πρόθεση την ύπαρξή μας. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)