Η πριγκίπισσα της Επταλόφου - Βαηνά, Ελένη (Ελληνική λογοτεχνία / Λιβάνης, 2009)
Κάθε γυναίκα έχει μια Ηλέκτρα μέσα της κι ας μην το ξέρει... Είναι η ιστορία της γυναίκας που πάλεψε για να επιβιώσει και να κυνηγήσει τ' όνειρό της... Αυτή είναι η ιστορία της Ηλέκτρας, μιας δυναμικής γυναίκας που μέχρι τα είκοσι πέντε της χρόνια πρόλαβε να γνωρίσει τα πιο παράξενα παιχνίδια της ζωής... Γεννημένη στις φτωχογειτονιές της δυτικής Θεσσαλονίκης και μεγαλωμένη σε μια οικογένεια με έναν πατέρα βάναυσο και μια μητέρα υποταγμένη, γνωρίζει από παιδί την ψυχολογική και τη σωματική βία. Αναζητώντας απεγνωσμένα διέξοδο, η Ηλέκτρα κάνει από νωρίς την επανάστασή της και αποφασίζει να πάρει τη ζωή στα χέρια της, με όπλο την οικονομική ανεξαρτησία. Σε ηλικία δεκαέξι ετών στήνει την πρώτη δική της "επιχείρηση"... Με χιούμορ, οξυδέρκεια και δίψα για ζωή, η Ηλέκτρα σχολιάζει, κριτικάρει, παλεύει, απογοητεύεται, ξαναστέκεται στα πόδια της και ποτέ δε διστάζει να πει τα πράγματα με το όνομά τους. "Η γιαγιά Ευγενία κοίμιζε το μωρό κουνώντας το πάνω στα πόδια της κι αυτό την κοιτούσε στο στόμα, με τα μάτια του ορθάνοιχτα. 'Ακουγε το σλάβικο ερωτικό τραγούδι θαρρείς με προσήλωση. Ένας χείμαρρος αναμνήσεων κατέκλυσε την Ηλέκτρα. Θυμήθηκε τα δικά της παιδικά χρόνια. Με τα ίδια τραγούδια είχε μεγαλώσει κι αυτή. Τώρα που έφευγε, προσπαθούσε να κρατήσει μέσα της το απόσταγμα των όμορφων στιγμών. Θα τις φυλούσε στο θησαυροφυλάκιο της ψυχής της για να τις έχει περιουσία και παρακαταθήκη για το μέλλον. Αλλά και όλα τα υπόλοιπα που την είχαν βασανίσει την είχαν κάνει δυνατότερη. Της είχαν δώσει μαθήματα ζωής και δύναμη να αντιμετωπίσει οτιδήποτε. Όποτε χρειαζόταν, θα ανέσυρε από μέσα της, από τον πιο βαθύ τόπο του είναι της, εκείνο τον άγνωστο εαυτό που μπορεί να κάνει τα πάντα προκειμένου να είναι νικητής. Γιατί, αν κάτι είχε μάθει μέχρι εκείνη τη στιγμή στη ζωή της, ήταν να δίνει μάχες και να τις κερδίζει".