Το φεγγάρι και μια πεντάρα : μυθιστόρημα - Maugham, William Somerset, 1874-1965 (Λογοτεχνία, 1988)
Ήρθε ο πόλεμος, φέρνοντας μαζί του καινούριες αντιλήψεις. Η νεολαία έχει στραφεί σε θεούς που εμείς οι παλιότεροι δεν γνωρίζαμε και μπορούμε ήδη από τώρα να ξεχωρίσουμε την κατεύθυνση που θ' ακολουθήσουν όσοι θα έρθουν ύστερα από μας. Η νέα γενιά, ορμητική και θορυβώδης, έχοντας συνείδηση της δύναμής της, χτύπησε κιόλας την πόρτα. Οι νέοι όρμησαν μέσα και κατέλαβαν τις θέσεις μας. Ο αέρας βουίζει απ' τις φωνές τους. Μερικοί από τους μεγάλους, μιμούμενοι τα φερσίματά τους, αγωνίζονται να πείσουν τον εαυτό τους ότι δεν έχουν ξοφλήσει φωνάζουν μ' όλη τους τη δύναμη, αλλά η πολεμική κραυγή τους βγαίνει κούφια απ' το στόμα τους. Μοιάζουν με ακόλαστες γυναίκες που προσπαθούν απεγνωσμένα με κραγιόνια, μπογιές και πούδρες, με παράφωνη ευθυμία, να ξαναβρούν τις ψευδαισθήσεις της πρώτης τους νιότης. Οι πιο σοφοί, συνεχίζουν το δρόμο τους με σεμνή χάρη. Στο κουρασμένο τους χαμόγελο διαγράφεται μια ειρωνική επιείκεια. Θυμούνται ότι κι αυτοί τσαλαπάτησαν μια καταπονημένη γενιά, με τον ίδιο ακριβώς θόρυβο και την ίδια περιφρόνηση, και προβλέπουν ότι όλοι αυτοί οι γενναίοι λαμπαδοδρόμοι θα παραχωρήσουν σε λίγο τη θέση τους σε κάποιους άλλους. Δεν υπάρχει έσχατη λέξη. Το νέο ευαγγέλιο ήταν ήδη παλιό την εποχή που η Νινευή ύψωνε το μεγαλείο της στα ουράνια. Αυτές οι ωραίες λέξεις που φαίνονται τόσο καινούριες σ' αυτούς που τις προφέρουν, έχουν ακουστεί, με ελαφρά παραλλαγμένους τόνους, εκατό φορές πρωτύτερα. Το εκκρεμές λειτουργεί συνέχεια. Ο κύκλος επαναλαμβάνεται πάλι και πάλι". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)