Εμμανουήλ Κριαράς - Ζιώγας, Παναγιώτης Χρ. ([χ.ό.], 2008)
«Το άγνωστο της δημιουργίας και της εμφάνισης της ζωής, το αβέβαιο της ζωής του ανθρώπου προβληματίζουν εκείνον που σκέπτεται. Το τυχαίο και το αβέβαιο μας κυβερνούν. Δεν ξέρεις πού θα οδηγηθείς. Το έζησα συχνά στη ζωή μου. Προσπάθησα ως επιστήμονας να μην ξεχωρίσω στη ζωή μου την αγάπη μου για την έρευνα από το ενδιαφέρον μου για τα κοινωνικά προβλήματα. Τη ζωή μου την αισθάνθηκα ως τραγικό βίωμα, Που όμως με ικανοποιούσε. Η αρρώστια της συντρόφου μου με έκαμε να νιώσω βαθύτερα την τραγική πλευρά του ανθρώπινου βίου. Την έχασα πριν από οκτώ χρόνια. Επιβιώνω. Παράλληλα προσπαθώ να ολοκληρώσω ορισμένες τουλάχιστον από τις επιδιώξεις μου. Έχω ακόμη φιλοδοξίες; Ασφαλώς όχι. Όμως αισθάνομαι πως έχω οφειλές να ξεπληρώσω. Τι θα προφτάσω; Πόσο ακόρεστος είναι ο άνθρωπος! Δε με τρομάζει ο θάνατος. Με τρομάζει η άγνωστη πορεία προς το θάνατο. Εκείνο που φοβούμαι είναι η αρρώστια. Τη βαριά αρρώστια τη γνώρισα δίπλα μου. Δεν την έζησα ως την ώρα στο σώμα μου. Παρ' όλα αυτά, αισθάνομαι ικανοποίηση από την όλη ζωή μου». (Από την ανέκδοτη αυτοβιογραφία του Εμμανουήλ Κριαρά)