Η φωνή : μυθιστόρημα - Χωμενίδης, Χρήστος Αλ., 1966- (Σύγχρονη ελληνική πεζογραφία, 1998)
ΜΥΡΤΩ ΧΑΛΚΙΑ (ξανθιά κληρονόμος δισκογραφικής εταιρείας): «Είναι το Χάρισμα! Ο Λάζαρος δεν ξέρει ότι το διαθέτει κι εγώ δεν θέλω να το κουβαλήσω μοναχή μου. Θα το μοιράσω σε όλους τους υπόλοιπους. Θα τον κάνω στάρ!» ΛΑΖΑΡΟΣ ΠΑΛΑΣΚΑΣ (πρώην ταξιτζής): «Δεν φεύγει ο κόσμος από τα στάδια όταν τραγουδάω εγώ, ούτε με φορείο! Απόψε θα συμβεί το θαύμα κι οι άπιστοι θα τρίβουν τα μάτια τους!» ΔΩΡΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ (νεαρός ομογενής από την Τασκένδη): «Όποτε ανοίγω το στόμα μου, ένας χρυσός αέρας έρχεται και με τυλίγει και με σηκώνει ψηλά. Γι' αυτό τραγούδησα και μες στο τραίνο - ήθελα να πετάξω πάνω από το βλέμμα της Μυρτώς» ΑΝΤΏΝΗΣ ΜΑΜΑΛΑΚΗΣ (αποτυχημένος δικηγόρος): «Με όχημα τον Δώρο Μιχαηλίδη, θα εισέβαλλα ως άγγελος-εκδικητής στον σάπιο κόσμο της χλιδής και του θεάματος» «ΘΕΙΟΣ» ΓΙΩΡΓΟΣ (ηχολήπτης): «Μαγκιά δεν θα πεί να πετυχαίνεις πάντοτε ότι σου κατεβαίνει στο κεφάλι. Έχεις το δικαίωμα να θέτεις εσύ τους κανόνες του παιχνιδιού μα οφείλεις ύστερα να τους ακολουθείς μέχρι το τέλος. Όποιο κι αν είναι αυτό.