Με λένε Μαίρη και είμαι καλά - Παπαθεοδώρου, Θοδωρής, 1965- (Ελληνική λογοτεχνία / Λιβάνης, 2007)
H μανούλα μου έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να διευκολύνει την επανένταξή μου στο φυσιολογικό κόσμο. Συνέχιζε αγόγγυστα να κρατά τα παιδιά μου και ταυτόχρονα τσόνταρε κάμποσες από τις οικονομίες της, προκειμένου να αντιμετωπίσω τα δικαστικά έξοδα. «Έτσι κι αλλιώς, για σένα τα φύλαγα, παιδί μου...» μου δήλωσε απλώς, όταν διαμαρτυρήθηκα, κι έπειτα συμπλήρωσε με μάτια βουρκωμένα: «Eσύ να είσαι καλά, κοριτσάκι μου! Aυτό μόνο έχει σημασία».