Το χρώμα του φεγγαριού - Παπαδάκη, Αλκυόνη (Καλέντης, 1991)
Τι χρώμα έχει η λύπη; Ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά. Δεν άκουσες; Σε ρώτησα τι χρώμα έχει η λύπη; Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στην αγκαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλε. Τι χρώμα έχουν τα όνειρα; Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού. Τι χρώμα έχει η χαρά; Το χρώμα του μεσημεριού, αστεράκι μου. Και η μοναξιά; Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί. Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις. Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του και ακούμπησε στο φράχτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε. Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη; Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού, απάντησε το δέντρο. Τι χρώμα έχει ο έρωτας; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος. Έτσι, ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τ' αστέρι... Κοίταξε μακριά στο κενό... και δάκρυσε...