Ζαχίρ - Coelho, Paulo, 1947- (Ξένη λογοτεχνία / Λιβάνης, 2005)
Ένας συγγραφέας με παγκόσμια φήμη. Μια πολεμική ανταποκρίτρια που μόλις γύρισε από το Ιράκ. Κάποιος εξαφανίζεται. Μια έμμονη ιδέα. Δύο τόποι, ένα ταξίδι. Εκείνη ακολουθεί την αλήθεια της. Εκείνος αναθεωρεί τη ζωή του. Ακολουθούν το πεπρωμένο τους. Το "Ζαχίρ", είναι μια ιστορία αγάπης, απώλειας και τυραννικού πάθους. Ένας διάσημος συγγραφέας που, όπως και ο Πάουλο Κοέλο, γράφει για την πνευματικότητα και που επίσης έχει διανύσει το δρόμο του Αγίου Ιακώβου, ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του η Εστέρ, πολεμική ανταποκρίτρια, τον εγκατέλειψε χωρίς να αφήσει ίχνη. Στην αναζήτηση της Εστέρ, ο συγγραφέας αναγκάζεται να περιπλανηθεί σε πολλούς δρόμους ακολουθώντας διάφορα στοιχεία. Σαν σύγχρονος Οδυσσεάς, πρέπει να αντισταθεί σε πειρασμούς και να βρει τους ανέμους που θα τον οδηγήσουν στο θεμελιώδες κλειδί: την ξεκάθαρη ανακάλυψη του εσωτερικού του εγώ. Αφήγηση γεμάτη σχόλια και σκέψεις για το χρήμα, τη φήμη και το γάμο, το "Ζαχίρ" συνοδεύει το συγγραφέα, που βυθίζεται στην έμμονη ιδέα του, στο άγχος να βρει τους λόγους που ώθησαν την αγαπημένη του να τον εγκαταλείψει. Έργο με συναρπαστικούς παραλληλισμούς μεταξύ της ζωής του συγγραφέα Πάουλο Κοέλο και της ζωής του ήρωά του, που κάνουν την ανάγνωση ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, το "Ζαχίρ" είναι εμπνευσμένο από την ισλαμική παράδοση και το διήγημα "Το άλεφ" του Χόρχε Λουίς Μπόρχες. Από εκεί πηγάζει και η έννοια του Ζαχίρ, αυτής της παρουσίας που καταλαμβάνει ολοκληρωτικά το πνεύμα και την ύπαρξη όσων ξέρουν ότι είναι αδύνατο να αντισταθεί κανείς στην αγάπη. "Το Ζαχίρ: Κάτι ή κάποιος που όταν έρθουμε σ' επαφή μαζί του, καταλήγει να απασχολεί λίγο-λίγο τη σκέψη μας μέχρι που δεν μπορούμε πια να συγκεντρωθούμε σε τίποτα άλλο. Το δικό μου Ζαχίρ έχει όνομα και το όνομά του είναι Εστέρ." Πάουλο Κοέλο