Εμείς οι Μακεδόνες - Μέρτζος, Νίκος Ι., 1936- (Ι. Σιδέρης, 1986)
Φωνή βοώντος έν τή έρήμω Τό βιβλίο «Εμείς οί Μακεδόνες» πρωτοκυκλοφόρησε τόν Ιούνιο 1986. Ήταν καί παραμένει ή έγκυρότερη καί συναρπαστικότερη, αλλά συνάμα ή πιό αδικαιολόγητα άγνωστη καί ή πιό δραματικά έπίκαιρη έπιστημονική τεκμηρίωση τής πραγματικής Ιστορίας τού μακεδονικού έλληνισμοϋ κατά τούς δύο τελευταίους αιώνες. Ήδη από τόν Ιούνιο 1986 έχει απαντήσει αυθεντικά καί έκ των προτέ-ρων σέ δλά τά φλέγοντα έρωτήματα τής σημερινής έθνικής καί διεθνούς έπικαιρότητος, στά όποια ακόμη καί σήμερα (Μάρτιος 1992) τό Έθνος απληροφόρητο καί ή έν γένει ποικιλώνυμη ήγεσία του αποσβολωμένη αναζητούν έναγωνίως απαντήσεις. Περαίνοντας τό άνά χείρας πολύμοχθο έργο του τήν "Ανοιξη τού 1986, ό συγγραφέας προειδοποιούσε (σελ. 445): «Τά Βαλκάνια σκιάξονται πάλι άπό σύννεφα. Έχουν είσέλθει σέ περίοδο ένός νέου εθνικισμού, πού κυοφορεί πάλι διεκδικήσεις. Έτσι, ή Μακεδονία βρίσκεται ξανά στό μάτι τού κυκλώνα». Φωνή βοώντος έν τή έρήμω. Ούδείς τήν ακούσε, διότι ούδείς ήθελε τότε νά τήν ακούσει δσο υπήρχε ακόμη καιρός καί έπιβαλλόταν δράση μέ γνώση. Μετά έξι δμως χρόνια, χαμένα γιά το Έθνος, τά λόγια έκεΐνα τού μαχόμενου Μακεδόνα έπιβεβαιώθηκαν σήμερα πλήρως. Καί δλοι θρηνούν «έπί ποταμούς Βαβυλώνος» δτι ή Ελλάδα δέν έκανε τίποτε -πράγματι- γιά νά ύπερασπισθεϊ τή Μακεδονία άπό τή σατανική παγίδα. Παγίδα τών ξένων ή αύτοπαγίδευση τών Ελλήνων; Σέ κάθε περίπτωση, πριν έξι χρόνια, σέ τούτη ακριβώς τή θέση, ό Επίλογος άρχιζε ώς έξής: «Λ/ί τόν τίτλο "Εμείς οί Μακεδόνες", γεμάτος περηφάνια, ένας Μακεδών δημοσιογράφος έρχεται άπό τήν Μακεδονία νά έπανακατα-θέσει τήν μαρτυρία τής Ιστορίας σέ καιρούς, όπου μιά έπίμονη, μακροχρόνια καί γιγαντιαία έκστρατεία άποπειράται καί έν μέρει έπι-τυγχάνει, σέ διεθνές έπίπεδο, νά άφαιρέσει τούς πανάρχαιους ελληνικούς όρους "Μακεδών" καί "Μακεδονία" άπό τήν έθνική ταυτότητα τού μακεδονικού έλληνισμοϋ καί άπό τήν ιστορική, έθνική καί κρατική υπόσταση τής Ελλάδος.» . Δυστυχώς, χρειάσθηκε νά χαθούν ανεκτίμητα χρόνια, μέ έθνική αφασία γιά νά συνειδητοποιήσει τό Έθνος τώρα, ύπό τήν ασφυκτική πίεση έξωτε-ρικών γεγονότων, δτι έτσι πράγματι συνέβαινε. Καί έγείρεται. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Αλλά ή έθνική αφύπνιση μπορεί νά άποδειχθεϊ έξίσου έπικίνδυνη μέ τήν έθνική αφασία, αν λείπει ή γνώση καί αν, γι' αύτό, όλα αποδίδονται πάλι σέ «ανθέλληνες» καί σέ «φιλέλληνες» ξένους.