Αστερίσκοι : χωρίς φόβο αλλά με πάθος. - Νίτσος, Κώστας (Σκέψη, χρόνος και δημιουργοί, 1998)
«Χωρίς τους Αστερίσκους, ο τόπος θα ήταν ένα τέλμα». ΚΩΣΤΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ Ήταν... ένας ηθοποιός Συνέβη στην τηλεόραση. Εκατομμύρια μάτια κι αυτιά το είδαν και το άκουσαν. Τηλεοπτικό παιχνίδι γνώσεων. Παρουσιαστής της εκπομπής ηθοποιός. Διαβάζει την ερώτηση: «Ποιος ήταν ο Αιμίλιος Βεάκης;» Περνάει το τρίλεπτο. Ο ερωτηθείς δεν ξέρει. Αναλαμβάνει να μας... διαφωτίσει ο παρουσιαστής. Αποφαίνεται με... σιγουριά: «Ένας ηθοποιός!» Και πάει παρακάτω. Ένα περιστατικό με δυο ανατριχιαστικές όψεις: τον τηλεθεατή που δεν είχε ακούσει ποτέ τι ήταν ο Βεάκης. Και -τραγικότερο- τον... ηθοποιό που ισχυρίζεται ανύποπτος -μπροστά σ' εκατομμύρια αυτιά και μάτια- πως ο Βεάκης ήταν, απλώς και μόνο, «ένας ηθοποιός»! Κάτι, ας πούμε, σαν και κείνον! Αν υπήρχε πνευματική ζωή σ' αυτό τον τόπο, θα 'πρεπε να 'ναι για καιρό αναστατωμένη. Να μην υπάρχει γι' αυτήν άλλο θέμα. Αν υπήρχαν άξιοι πνευματικοί ηγέτες -κι όχι καθημερινά συνεντευξιαζόμενοι πνευματικοί άνθρωποι των συγκροτημάτων- θα 'χαν επισημάνει την ύποπτη και επικίνδυνη «λύση συνεχείας» που συντελείται στην πολιτιστική μας πορεία. [...] Ωστόσο ο Βεάκης έχει πάρει και κρατάει τη θέση του με την αξία του. Δικαιωματικά, πανηγυρικά, αναφαίρετα. Είναι ο μεγαλύτερος Έλληνας ηθοποιός του αιώνα! Αυτός και η Μαρίκα Κοτοπούλη. Καμιά πράξη και καμιά παράλειψή μας δεν τον αγγίζει. Καμιά ασέβεια και καμιά απρέπειά μας δεν τον θίγει. Ό,τι κάνουμε μας χαρακτηρίζει. Το ήθος και την εποχή μας.