Όλα ήταν τόσο, μα τόσο υπέροχα - Καλλιοντζή, Αναστασία (Ελληνική λογοτεχνία / Λιβάνης, 2001)
"Τα πιο απίστευτα σενάρια τα γράφει η ίδια η ζωή..." Αυτό σκέφτηκε η Ζωή όταν γνώρισε το γιατρό. Για κείνη, από την πρώτη στιγμή, με την πρώτη ματιά, εκείνος ήταν ο έρωτας που σε όλη της τη ζωή περίμενε να συναντήσει. Έτσι, έκλεισε τα μάτια μπροστά στο ότι ήταν παντρεμένη, δε σκέφτηκε καθόλου ότι ήταν παντρεμένος κι αυτός. Και προχώρησε σε σχέση μαζί του, την πιο έντονη σχέση που έζησε σ' όλη της τη ζωή. Ένα καλοκαίρι ήταν γραφτό να κρατήσει η ευτυχία. Και μετά το όνειρο εξελίχτηκε σε εφιάλτη. Αλλά όταν ήρθε η στιγμή που αποκαλύφθηκε ότι ο εφιάλτης δεν ήταν παρά ένα όνειρο, τότε η Ζωή αποφάσισε ότι άξιζε τον κόπο να δώσει και τη ζωή της ακόμη για να το ξαναζήσει. Θύτης ή θύμα; Ποιος είναι ποιος; Έρχεται μια στιγμή στη ζωή που το ερώτημα αυτό παύει να είναι μια αναπάντητη απορία· γίνεται ένα ερώτημα ζωής και θανάτου. Κι εσύ αξίζει τον κόπο να ζεις, για να έρθει εκείνη η ώρα που θα τραγουδήσεις έναν ύμνο στην εμμονή...